علی طجوزی
۶ مهر ۱۴۰۲ | ۱۰:۰۰
اخبار |
زنگ خطر در جاده مخصوص ؛ صوری یا واقعی؟
براساس شنیده ها و آمارهایی که اخیراً منتشر شده است، اوضاع و احوال صنعت خودروسازی به شدت وخیم به نظر می رسد. با این حال، مشخص نیست زنگ خطر در جاده مخصوص، صوری است یا واقعی؟
به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، در یک دهه گذشته صنعت خودروسازی کشور روزهای چندان خوبی را سپری نکرده است. هر چند سال های میانه این دهه با توجه به فضای ایجادشده پس از برجام و رقابت شدید و سنگین بین تولیدکنندگان و واردکنندگان دوران خوبی را به یادگار گذاشته است، اما این دوران کوتاه و استثنایی بود. با ممنوعیت و محرومیت های داخلی و خارجی، صنعت خودروسازی کشور نتوانست زیاد مقاومت کند و با سرعت در سراشیبی قرار گرفت. راهکارهای اتخاذشده و اصرار بر مداومت آن ها سرعت ضرر و زیان را بیش تر کرد. نتیجه مداومت در اثر مداخلات دولتی – حکومتی ۱۶۴ هزار همت زیان انباشته است، اما این اعداد و ارقام به چشم سیستم تفکر دولتی نمی آید و همچنان نیز ادامه دارد.
به تازگی نیز گزارش مرکز پژوهش ها بخش دیگری از اثرات این مداخله ها را روایت می کند. براساس آمار منتشرشده توسط بازوی پژوهشی مجلس شورای اسلامی، فروش خودرو در مرداد ماه سال جاری نسبت به ماه گذشته کاهش ۴۱.۸ درصدی داشته است. همچنین فروش خودرو نسبت به مرداد سال ۱۴۰۱ نیز کاهش ۳۰ درصدی را تجربه کرده است. تولید نیز در مرداد ماه سال جاری نسبت به تیرماه گذشته کاهش ۲۲.۷ درصدی را نشان می دهد. این کاهش تولید و فروش، و توأمان شدن آن با کمبود ارز و افزایش زیان خودروسازان، موجب بالا رفتن مطالبات و کاهش سرمایه قطعه سازان شده است. البته این موضوع تازگی ندارد و ریشه تمام آن ها تصدیگری دولت، عدم باور به شخصیت و توانایی بخش خصوصی گره خورده است.
طی سال های اخیر، به شماره افتادن نفس قطعه سازان به موضوعی عادی بدل شده است. این عادی بودن باعث تعطیل و نیمه تعطیل شدن واحدهای بسیاری شده است، چراکه بر خلاف خودروسازان، زنجیره تأمین متعلق به بخش خصوصی است و به طور طبیعی آنان به منابع بی حساب و کتاب دسترسی ندارند. در این شرایط، برخی این پرسش را مطرح می کنند که اگر قطعه سازان به دلیل عملکرد خودروسازان دولتی با مشکلات و چالش های سنگین مواجه شده اند به چه دلیل در صف اول همکاری با خودروسازان قرار می گیرند؟ به چه دلیل همیشه برای عقد قرارداد سر و دست می شکنند و همیشه برای همکاری های بیش تر اعلام آمادگی می کنند؟
در پاسخ، برخی بر این باور هستند که از یک سو، اگر بخواهند خطوط تولید را تعطیل کنند متهم به گروگانگیری می شوند و از سوی دیگر، غیر از غول های جاده مخصوص مشتری عمده در مقیاس بالا و اقتصادی ندارند؟ در این وضعیت یک تناقض بزرگ وجود دارد؛ کسی نمی تواند تشخیص بدهد که آیا قطعه ساز گروگانگیری کرده است یا خودش گروگان خودروسازان شده است. همین موضوع است که تشخیص درست و غلط و تأیید و تکذیب به یک موضوع سخت، پیچیده و گمراه کننده بدل شده است. همین نحوه تعامل طرفین است که صوری و جدی بودن زنگ خطر قابل تشخیص نیست؛ از یک سو، نفس قطعه ساز و خودروساز به شماره افتاده است و از سوی دیگر، برای رسیدن به بازارهای مسکو دوی سرعت می دهند. بنابراین پیرو این داستان تکراری فهم درست از این قضیه به شدت طاقت فرسا شده است.
آنچه به طور قطع می توان نسبت به آن اطمینان داشت، این است که نه تنها زنجیره تأمین و خودروسازان بلکه کل صنعت و تمام مردم اسیر و گروگان بخشی هستند که برخورداری از رانت، ضریب نفوذ آنان را به قدری بالا برده است که دیگر شناسایی و مبارزه با آنان فقط عزم و اراده ملی را طلب می کند. گزارش مرکز پژوهش ها نیز بخشی از تلخی و گزندگی این تفکر است. به بیان ساده، تا تفکر اقتصاد دولتی دستوری و رانت های بی حساب و کتاب در خودروسازی وجود دارد، امیدی به اصلاح امور و رستگاری وجود نخواهد داشت.
بیشتر بخوانید:
تزریق ارز به تولید؛ بازگشت به عصر ممنوعیت واردات خودرو؟
پیامدهای خطرناک افت تولید خودروسازان بخش خصوصی
خودروسازان دیگر فقط خودرو نمیسازند؛ فناوری تولید میکنند
معصومی: مردم تاوان ناکارآمدی خودروسازان را میدهند / چرا قیمت هر روز گران میشود؟
۶ میلیارد دلار زیان؛ صنعت خودرو چگونه ایران را به واردکننده بنزین تبدیل کرد؟
تازه ترین اخبار و ویدیوهای خودرویی را در کانال
تلگرام
و
اینستاگرام
اسب بخار دنبال کنید.
اقتصاد دستوری رانت خودرو صنعت خودرو صنعت خودروسازی
صوری
دوست دارن ۴ برابر قیمت جهانی بفروشند همیشه هم ملت رو تو صف بزارن
اما کور خوندن
من پول دارم اما ترجیح میدم خونه بخرم و همون سمند قدیمی رو سوار شم تا جیب این دزدا رو پر کنم
دعوای زرگری هستش . چند وقت دیگه طلب مردم ایران از عراق یا هرجای دیگه رو میگیرن میریزن تو حلق جاده مخصوص . اگه بخواهید بر مبنای علمی در مورد ورشکستگی صحبت کنید ، اینها سالهاست که ورشکسته هستند !!
با سلام
کاملا صوری و و برنامه زیری شده است.
قطعا صوری است ؛ ترفند مافیای خودرو همین است که خودروساز دولتی را زیانده نشان دهند تا دولت دست از سر آن بردارد و سپس خودشان به ثمن بخس آن را تملک کنند
خطوط ریلی سریع السیر بین استانی، سیستم مترو و مونو ریل شهری و اتبوسرانی شهری گسترده را در سطح کلان و کشوری انجام بدن بخدا کسی نیاز به خودرو نداره و هزینش هم کمتر از این پولی هست که دارن تو صنعت معیوب خودروسازی حروم میکنند.
انرژی و رس مردم رو کشیدند با این قیمتها و کیفیتهاشون اونم بعد از این همه سال.
اصلا من یکی ماشین نمیخام زیرساخت حمل و نقل میخام باید کیو ببینم؟
دوست عزیزم
وقتی استراتژیست ها و تصمیم گیرندگان این مملکت، “عمداً” …، از عقب مانده ترین معلولان ذهنی و عقلی انتخاب می شوند، تا خناسان شیطان صفت بتوانند تمام ثروت ملی مردم این کشور را بصورت رانت و انواع اشکال سرمایه گذاری دروغین چپاول کنند و خرج اهداف و نیات شوم خود بکنند، نه تنها دیدگاه های شما و مثل شما در مورد اهمیت توسعه سیستم های حمل و نقل عمومی، پیاده سازی نمی شود، بلکه حتی مورد توجه و ارزیابی و انتخاب هم قرار نمی گیرد.
فقط و فقط یک فاکت برای فهم این تخریب گسترده عمدی و برای این تصمیمات ضدبشری و ضدمردمی عامدانه کافی است. در نقاط مرکزی شهر تهران که ساخت و ساز و شکل گیری آن به صد سال قبل بازمی گردد، ایجاد زیرساخت های حمل و نقل عمومی، ده برابر یک منطقه جدید خرج برمی دارد. این طبیعی است، ولی اینکه این منگل های عقب مانده ذهنی و عقلی، حتی مناطق و تأسیسات و توسعه شهری را که از حدود چهل سال پیش آغاز شده است، را هم درست مانند همان بافت صد سال پیش بدون مطالعه و ملاحظه الزامات و نیازهای سیستم های حمل و نقل عمومی توسعه می دهند و بعدا هزینه های ده برابر توسعه را مشابه همان مناطق مرکزی قدیمی به مردم تحمیل می کنند، واقعا بیش از اینکه نشان از بیشعوری و بی عقلی آنها داشته باشد، قطعاً نمایانگر ذات پلید و چپاولگر تصمیم سازان و تصمیم گیران است.
شما یک مقایسه بین بلوارها و توسعه زیرساخت های شهری مسکو و تهران انجام دهید… خیابان ها و گذرگاه هایی که صد و بیست سال پیش در عقب مانده ترین کشور اروپایی طرح ریزی و اجرا شده اند …، میزان عقب ماندگی و بی شعوری این تصمیم سازان و تصمیم گیران وطنی، بوضوح و کاملاً آشکار به دست تان می آید.
هر طوری حساب کنید محال است این همه اشتباه استراتژیک فقط از سر بیشعوری و بی عقلی باشد … و حتماً خناس های رانتخوار و فرصت طلب از این بیشعوری گسترده و منحصربفرد تاریخی استفاده ابزاری کرده اند.
امیدوارم همه کسانی که به مال و سلامتی جسم و روح خود اهمیت میدهند از خرید خودروی صفر داخلی انصراف داده و مدتی با خودروهای کارکرده سر کنند تا یکبار برای همیشه تکلیف این غولهای پوشالی جاده مخصوص روشن شده و از شرّشون خلاص بشیم ، شاید دولت دست از سر صنعت خودرو برداره و اجازه بده بخش خصوصی با توجه به توان مهندسین توانمند و نه بی سواد فعلی فکری به حال این صنعت بکنه و شاهد تولید خودروهای باکیفیت و با قیمت مناسب باشیم