پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

گذر از پسا‌ماشه با خودروسازان چینی؟/ گزارش تازه سازمان توسعه تجارت از واردات خودرو

جدیدترین گزارش از مبادی واردات خودرو و نیرو محرکه، از یک‌سو بر افزایش حجم واردات خودرویی از چین حکایت دارد و از سوی دیگر، این پرسش را پیش می‌کشد که اگر چینی‌ها همچنان بر سر موضع حمایت از ایران بمانند، آیا می‌توان به گذر از پسا‌ماشه با اتکا به خودروسازان این کشور امیدوار بود؟

به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، بر اساس تازه‌ترین آمار ارائه‌شده از مبادی واردات خودرو و نیرو محرکه، اگر خودروسازان چینی مانند سال ۱۳۹۷ عمل نکنند، مکانیزم ماشه اثر چندانی بر بازار خودرو نخواهد گذاشت. چین با در اختیار داشتن ۳۲ درصد سهم، اصلی‌ترین مبدا واردات خودرو و نیرو محرکه ایران به شمار می‌رود و برخلاف یک دهه گذشته، جای امارات را گرفته است.

با توجه به حمایت‌های این کشور به همراه روسیه در سازمان ملل و همچنین ارائه طرحی مبنی بر تعویق شش‌ماهه مکانیزم ماشه، این پرسش جدی‌تر می‌شود که آیا همکاری خودروسازان چینی با ایران ادامه خواهد داشت؟ و آیا می‌توان با تکیه بر واردات از چین، تحریم‌های پسا‌ماشه را کم‌اثر کرد؟

این پرسش از آن‌جهت اهمیت دارد که رفتار گذشته خودروسازان چینی در سال ۱۳۹۷ نشان داد هنوز نمی‌توان به طور قطعی به همکاری و همراهی آنان اعتماد کرد. از سوی دیگر، نباید از درگیری تعرفه‌ای چین و آمریکا و تأثیر آن بر روابط تجاری این کشور با سایر بازارها غافل شد. همچنین حمایت‌های سیاسی اخیر پکن در شورای امنیت، تردیدها را درباره ثبات موضع این کشور بیشتر کرده است.

با این حال، گزارش تازه سازمان توسعه تجارت نشان می‌دهد چین همچنان در صدر واردات خودرو و نیرو محرکه به ایران قرار دارد. پس از آن، آلمان، ترکیه و امارات در رتبه‌های بعدی هستند، در حالی که سهم هند به صفر رسیده است.

طبق داده‌های جدید، ۳۲ درصد از کل واردات خودرو و نیرو محرکه از چین انجام می‌شود. آلمان با ۲۷ درصد در رتبه دوم، ترکیه با ۱۲ درصد و امارات با ۱۰ درصد در جایگاه سوم و چهارم قرار دارند. هند نیز که پیش‌تر در این فهرست حضور داشت، در سال ۱۴۰۳ سهمی معادل صفر درصد داشته است.

افزایش واردات از چین نکته تازه‌ای نیست، اما انتظار می‌رفت امارات به دلیل سابقه واردات خودرو کامل و همچنین نزدیکی جغرافیایی به ایران، سهم بیشتری داشته باشد. این آمار نشان می‌دهد چین نه‌تنها در واردات قطعات خودرو، بلکه در واردات خودروی کامل نیز برتری یافته است. در مقابل، واردات از آلمان و ترکیه بیشتر به قطعات اختصاص دارد.

با وجود این شرایط، همچنان پرسش‌های کلیدی پابرجاست: آیا موضع و رفتار چین در آینده ثابت خواهد ماند یا منافع اقتصادی و حفظ بازارها مسیر آن‌ها را تغییر خواهد داد؟ و در نهایت، ادامه همکاری با چین با توجه به سطح وابستگی، چه هزینه‌هایی برای ایران به همراه خواهد داشت؟