پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

صنعت خودرو در سال 1399 از نگاه کارشناسان مختلف – بخش اول

سال ۹۹ برای صنعت خودرو در حالی به پایان رسید که پر از فراز و نشیب بود. مسائل مختلفی طی این سال دامنگیر این صنعت بود؛ افزایش نرخ ارز، رشد لجام گسیخته قیمت خودرو در بازار، تعهدات معوق، خودروهای ناقص کف کارخانه، افزایش نرخ نهاده های تولید مبتنی بر نوسان نرخ ارز، قیمت فولاد، قیمت گذاری دستوری خودرو و تحریم از جمله این مشکلات بودند.

از سوی دیگر، حرکت به سمت داخلی سازی بیش تر، حضور مؤثر و پررنگ تر قطعه سازان برای تعمیق داخلی سازی، افزایش میزان تولید، معرفی محصولات جدید، آرامش نسبی ای که در پایان سال در بازار خودرو به وجود آمد و همچنین اعلام تولید محصولات جدید و تولید انبوه آن برای سال ۱۴۰۰ بخش سفید و مثبت ماجرا بودند. در همین رابطه، ۵ پرسش را با برخی کارشناسان درمیان گذاشتیم. از این میان، برخی بنا به دلایل مختلف نتوانستند در این مسیر همراهی کنند و برخی دیگر نیز وقت گذاشتند به زعم خود به پرسش های اسب بخار پاسخ دادند. این پرسش ها پیش از نام گذاری سال جدید و در واقع، پیش از شروع  سال نو مطرح شده اند.

در این میان، برخی کارشناسان بودند که به دلیل مسائل شرکتی تمایلی به ذکر نام خود نداشتند که در ابتدا خلاصه ای از نظرات این افراد را می خوانیم و در مرحله بعد، پاسخ های کوتاه و بلند دیگر کارشناسان را با هم مرور می کنیم:

پرسش ها:

۱. مهم ترین اقدامی که در صنعت خودرو انجام شده چیست؟

۲. چه تصمیم و برنامه‌ای تأثیر بسیار منفی گذاشت؟

۳. پیش بینی برای سال ۱۴۰۰.

۴. آیا با واردات خودرو موافق هستید؟

۵. الگوی شما برای توسعه پایدار چیست؟

۱. پاسخ به پرسش اول:

از بهترین اقداماتی که هم در خودروسازی و هم در قطعه‌سازی در سال ۹۹ برنامه‌ریزی و اقدام شد، بحث‌ تمرکز بر داخلی‌سازی حجم زیادی از قطعات بود که ایران خودرو و سایپا خیلی روی آن تمرکز کردند. این موضوع برای صنف خودرو بسیار مهم بود و اثرات آن نیز در قطعه‌سازان هم مشهود است و در سال ۱۴۰۰ هم  قوت بیش تری خواهد گرفت؛ آن هم با تولید محصولات جدید با پایه‌ریزی قوای محرکه،‌ علی‌الخصوص گیربکس، که طراحی و تولید شده است. خاصه این که، دانش فنی و تکنولوژی تولید این محصول را نیز در اختیار داریم. همچنین از منظر بحث‌های تأمین مالی و موضوعاتی از این جنس اتفاقات بزرگی افتاد. یکی از آن ها بحث ماده ۱۴۱ بود که  شرکت‌های خودروساز و قطعه‌ساز از محل تجدید ارزیابی‌هایشان در سال ۹۹ توانستند یک افزایش سرمایه زیادی داشته باشند که انجام دهند.

۲. پاسخ به پرسش دوم:

آن‌جایی که دست خودروساز بسته است، دست آنان را برای قیمت گذاری محصول باز نگذاشتند. این موضوع همچنان پابرجاست و هنوز نتوانستند به مفاهیم خوب در سطح اجرایی برسند تا خودروساز قیمت‌گذاری دقیق را انجام دهد. بهای تمام‌شده محصول امروز در کشور به واسطه موضوعات مختلف، از جمله تحریم، بالاست و از یک سو، سرمایه‌گذاری های مختلفی هم در حوزه داخلی‌سازی قطعات انجام می‌شود. تمام این‌ها دست به دست هم می‌دهند که بهای تمام‌شده محصول خودروساز بالا رود. در حوزه‌های مختلف هم شاهد این هستیم و خودروساز به جای این‌که به حاشیه سود برسد، می‌بینیم که دلالان بازار دارند از این قضیه سود می‌برند و منتفع می‌شوند. اگر در این هم بتوانند تصمیم درست بگیرند که خودروساز و قطعه‌ساز منتفع شوند، مسلماً این هم از حالت منفی خارج می‌شود و به سمت تصمیم مثبت می‌رود.

۳. پاسخ  به پرسش سوم:

در سال ۱۴۰۰ فکر می‌کنم با توجه به تحولات سیاسی‌ای که در حال رخ‌دادن است، چه در سطح جهانی به واسطه انتخابات ریاست جمهوری آمریکا و چه به واسطه سیاست‌های کلان حاکمیتی کشور و انتخابات ریاست جمهوری که در ایران در حال شکل‌گرفتن است، مسلماً صنعت خودرو یک صنعت مادر است که هر چه قدر سیاست‌های کلان کشور و آن موضوعات مرتبط با تحریم بتواند مرتفع شود حال و روز خوبی پیدا می کند. امیدواری این است که این اتفاقات در سال ۱۴۰۰ پررنگ‌تر شود، چشم‌انداز خوبی برای صنعت خودرو متصور هستیم و از همین الان خودروسازان بزرگ دنیا درباره بحث ورود مجدد، درخواست ارسال می کنند. البته ما باید سعی کنیم بیش تر روی پای خودمان بایستیم، این یک اصل است؛ بالاخره مدل‌های بهینه و طرح‌های بهینه از کشورهای مختلف باید بنچ مارک شود؛ ما همه چرخ‌ها را نباید از اول خودمان اختراع کنیم، و به همین دلیل است که باید شاهد حضور خودروسازان قدَر جهانی در ایران هم باشیم. هر چند تمام تلاش این است که صنعت خودرو روی پا خود بایستد و افزایش تولید داخل را، چه در صنعت قطعه سازی و چه در بحث طراحی و تولید محصولات، به‌عنوان یک اصل قرار دهد، اما حضور آن‌ها هم باعث می‌شود ما دانش و تکنولوژی را با سرعت بیش تری بتوانیم این‌جا تزریق کنیم.

۴. پاسخ به پرسش چهارم:

یک بحث در این مورد حجم و تیراژ واردات است که مسئله مهمی به شمار می رود. مسلماً جایی که واردات باشد، رقابت پررنگ‌تر است. البته نمی توان ورزشکاری که آمادگی بدنی بالایی دارد را با ورزشکاری که امروز از جنگ و تحریم برگشته، بگوییم با هم مبارزه و رقابت کنند اما وجود خودروهای وارداتی برای یک سطح از مشتریان در جامعه که نیازمند خودروهای سطح بالا و خودروهای لوکس هستند را نیز نمی توان نفی کرد. خودروسازان داخلی هم باید سعی کنند کیفیت محصولات شان را هر روز بیش از پیش بالاتر ببرند که تمایلی به خرید خودروهای ارزان قیمت و در کلاس متوسط به سمت بازار خارج نباشد و از خودروهای داخلی استفاده شود.

۵. پاسخ به پرسش پنجم:

بالاخره ما اگر بخواهیم این اتفاق بیافتد، باید یک حرف را بپذیریم؛ تا زمانی که صنعت خودرو کامل و صددرصد یک صنعت خصوصی بنگاه اقتصادی و خصوصی نشود، نمی‌شود از آن انتظار ایده‌آلی را داشت. یک صنعت وقتی می تواند کاملاً موفق باشد که اقتصادی شود. اقتصادی‌ای که بر مبنای چارچوب‌های صرف خصوصی‌سازی نه چارچوب‌های وابسته به دولت انجام شده باشد. همین موضوع باعث می‌شود آن گونه که باید و شاید به اقتصادی‌بودن موضوع فکر نشود و چابک رفتار نشود و تصمیمات متخذه، تصمیمات بهینه نباشد. در همین راستا، برای هر تصمیم از لحظه تصمیم تا اجرا، هزار فراز و نشیب وجود خواهد داشت. در اجرا سلایق و نظرات مختلف وجود داشت. باید یک صنعت کاملاً آزاد، باز و خصوصی باشد. بله، آن موقع اگر این اتفاق افتاد، اتفاقاً پرسش قبلی را بهتر می‌شود پاسخ داد، که واردات خودرو هم می‌تواند پررنگ‌تر باشد که خصوصی‌سازی و بازار آزاد نیز در آن قوت بگیرد، بنابراین باعث می‌شود خودروساز پیشرفت کند و درجا نزند.

علی طجوزی

پایگاه خبری اسب بخار