ورود خودروسازان بخش خصوصی به فاز بحران؟

بیش از چهل روز از آغاز جنگ در ایران می گذرد. جنگی که منجر به اختلال شدید در واردات قطعات به کشور شده و آینده تولید را مبهم کرده است، اما به دلیل وابستگی شدیدتر و بیشتر به قطعات وارداتی، مونتاژکاران در عمل با تهدید توقف تولید همراه شدهاند. آیا این وضعیت را باید ورود خودروسازان بخش خصوصی به فاز بحران دانست؟
به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، با توجه به وضعیتی که خودروسازان بخش خصوصی با آن مواجهاند به نظر میرسد زنگ خطر خیلی زودتر از آنچه تصور می شد به صدا درآید. البته روند اثرگذاری این جنگ هماکنون نیز با آغاز موج جدید تعدیل نیرو شروع شده است، با این حال، هنوز این شرکتها سرپا هستند و تلاش میکنند هر طور ممکن بوده و با استفاده از هر ابزاری که مقدور است حیات خود را حفظ کنند؛ اما آیا این امر امکانپذیر است؟ بهخصوص اینکه شرایط جنگی منطقه و مشکلات خرد و کلانی که پیش از این یقه بازار خودرو را چسبیده بود، در کنار چالشهای جهانی بسته بودن تنگ هرمز مسیر یکطرفه پکن-تهران را مسدود کرده است؛ مسیری که سالهای گذشته برای دور زدن تحریمها از آن استفاده میشد، امروز نه تنها بلااستفاده شده، بلکه باعث اختلال و احتمال توقف تولید نیز شده است.
هر چند سال گذشته و پس از فعال شدن مکانیزم ماشه فعالیت برخی شرکتهای چینی در ایران به سرعت کمرنگ و به نوبه خود بر بازار اثرگذار شد، با این حال، اثرگذاری آن مانند تأثیر جنگ رمضان نیست. البته تحریم مستقیم و وضع تحریمهای جدید و تهدید به دریافت ۵۰ درصد تعرفه بیشتر در صورت تجارت با ایران، باعث تردید در همکاری بعضی از شرکتهای چینی شده بود، اما روند نقل و انتقال قطعات به ایران هیچگاه مسدود نشد. با این حال، اینبار موضوع کاملاً متفاوت شده است، یعنی خلاف سال ۹۷، که راهی برای دور زدن تحریمها ایجاد شد، اینبار دسترسی به مبدأ اصلی واردات به کشور تقریباً غیرممکن شده است. در واقع با توجه به وابستگی بیشتر مونتاژکاران، بیدرنگ آینده فعالیت و تولید در این نوع شرکتها را با ابهام مواجه کرده است. این مسئله در صورت تدوام وضعیت فعلی خودروسازان بخش خصوصی را وارد فازجدی بحران می کند. بحرانی که منجر به افزایش میزان بیکاری و بحرانهای اقتصادی و اجتماعی خواهد شد.



دیدگاه ها