بلایی که دولت سر بنزین آورده و جبرانش را به گردن مردم میاندازد

در ماههای اخیر، مقامات دولتی ایران بهطور مداوم درباره تغییرات احتمالی در یارانههای سوخت و برنامههای مرتبط با آن سخن میگویند، اما نکته قابل توجه اینجاست که این صحبتها معمولاً با اعلام این مسئله همراه است که قیمت سوخت گران نخواهد شد. این رویهای که با اظهارات متناقض همراه است، از جمله چالشهایی است که از دل اقتصاد دستوری و انحصاریِ ایران بیرون آمده است.
به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، یکی از مهمترین عواملی که به موضوع یارانههای سوخت دامن میزند، رشد نرخ ارز طی سالهای اخیر است که به شدت بر اقتصاد کشور تأثیر گذاشته است. این افزایش نرخ ارز سبب شده است ارزش واقعی پول ملی به شدت کاهش یابد، در حالی که، قیمت بنزین در داخل کشور ثابت مانده است. این وضعیت به این معناست که دولت باید یارانههای بیشتری به مصرف سوخت اختصاص دهد تا قیمت برای مردم ثابت باقی بماند.
این مسئله باعث شده است دولت برای تأمین یارانههای بیشتر، از منابع ملی استفاده کند که به نوبه خود میتواند اثرات منفی بر اقتصاد کلان داشته باشد. با این حال، دولتها به دلیل نگرانیهای سیاسی و اجتماعی، همچنان از افزایش قیمت سوخت خودداری میکنند.
نکته این است که چه کسی موجب شده نرخ ارز به اینجا کشیده شود؟ پاسخ مشخص این است که دولت مقصر اصلی تورم موجود و کمارزش شدن نرخ پول ملی است؛ بنابراین این افزایش یارانهها نیز از سیاستهای خود دولت نشئت میگیرد. در عین حال، همیشه شاهد آن هستیم که مقامات دولتی مردم و مصرف را عامل پرداخت این یارانهها میدانند و به عبارتی میخواهند با تحت فشار قرار دادن مردم و بخش مصرف مانع از هزینهکرد بیشتر در خصوص یارانههای سوخت شوند.
در ایران، تغییر قیمت سوخت به طور مستقیم بر وضعیت معیشتی مردم اثر میگذارد و تجربههای پیشین نشان داده است که افزایش قیمت سوخت میتواند اعتراضات گستردهای را به دنبال داشته باشد. به همین دلیل، دولتها تلاش میکنند از هرگونه تصمیمگیری که به افزایش قیمت منجر شود، اجتناب کنند. به عبارت دیگر، مقامات ناچار به حفظ این ثبات قیمتی هستند تا از تنشهای احتمالی در جامعه جلوگیری کنند.
در این بین باید گفت اقتصاد ایران سالهاست بر پایه دستورات دولتی و سیاستهای کنترلشده بنا شده است. این مدل اقتصادی که به واسطه انحصارها و سیاستهای محدودکننده به وجود آمده، باعث شده است دولت مجبور باشد به صورت مداوم دخالتهای مستقیم در بازار انجام دهد. در این ساختار، دولت نه تنها تعیینکننده قیمتها بلکه کنترلکننده مصرف نیز خواهد بود. این شیوه کنترل، با چالشهای بزرگی روبهروست، از جمله کاهش منابع ارزی و محدود شدن توانایی دولت برای تأمین یارانههای سوخت.
یکی دیگر از عوامل پیچیدهای که موضوع یارانههای سوخت را به چالش کشیده، مشکلات ساختاری و ناکارآمدی مدیریت در حوزه انرژی است. سیاستگذاریهای نادرست، انحصارهای دولتی و فقدان شفافیت در تصمیمگیریها، باعث شده است ایران در زمینه مدیریت مصرف و تأمین سوخت با چالشهای جدی مواجه شود. از سوی دیگر، نبود برنامهریزی مناسب و بلندمدت برای جایگزینی منابع سوختی و بهینهسازی مصرف نیز بر این مشکلات افزوده است.
تحریمهای بینالمللی هم که بهطور مستقیم بر بخش انرژی و صادرات نفت ایران تأثیر گذاشتهاند، مشکلات دولت در تأمین بودجه یارانهها را دوچندان کرده است. در شرایطی که منابع ارزی محدودتر میشوند، ادامه تأمین یارانههای گسترده به مردم یک چالش اساسی است، اما از سوی دیگر، دولت به دلیل پیامدهای اقتصادی و اجتماعی گسترده، توان افزایش قیمت سوخت را ندارد.
در این بین اظهارات مکرر مقامات در مورد یارانهها و برنامههای مرتبط با سوخت، گاه با هدف اصلاح تدریجی ساختارهای موجود انجام میشود. با این حال، این اصلاحات به دلیل عدم اجرای شفاف و مقاومتهای اجتماعی معمولاً به جایی نمیرسند. به همین دلیل، در نهایت دولت مجبور است اطمینان بدهد که قیمتها ثابت میمانند.
مجموع این مسائل باعث میشود تا مقامات دولتی ایران در مواجهه با موضوع یارانههای سوخت به یک وضعیت پیچیده و متناقض برسند. از یک سو، نیاز به اصلاحات اقتصادی و کاهش فشار بر بودجه دولت وجود دارد و از سوی دیگر، ضرورت جلوگیری از افزایش قیمت سوخت برای حفظ آرامش اجتماعی، دولت را در موقعیت سختی قرار داده است. به همین دلیل، این صحبتهای متناقض همچنان ادامه دارد و به یکی از چالشهای بزرگ سیاستگذاری در کشور تبدیل شده است.





برن مدل اقتصادی یه کشور موفق را بردارن عینا کپی کنند و اجرا کنند. الان همه جای دنیا کسی که مصرف کننده یا خدمات گیرنده است هزینه های زیادی میدن و کارگران در رفاه کامل هستند حالا چه نجار باشه چه یه شرکت تولید لباس و مصرف کننده هزینه های بالایی برای مصرف میده که درست هم هستش و این خود به خود باعث بالا رفتن رفاه عمومی و بالا رفتن کیفیت خدمات و کالا میشه و مصرف کننده و خدمات گیرنده هم کیفیت مصرف بالایی رو تجربه میکنند و دولت ها هم با پولی که بعنوان مالیات میگیرند هزینه های زیرساخت های این تولید و مصرف رو میدن و این روند رو به رشده همیشه. برای بنزین هم نتیجتا نه یارانه ای هست و نه ترسی. حالا تو ایران عملا کارگری رایگانه با این حقوقا. کیفیت مصرف پایینه چون کسی حاضر نیست با این قیمت پایین تدمات یا کالای با کیفیتی تولید کنه و جالبه دولت از همه کس و همه چیز مالیات میگیره که کسی نمیدونه صرف چی میشه و دولت هم پاسخگو نیست به این سوال و این سیکل معیوب گریبان دولت را هم بعد از چندین دهه گرفته چون الان مجبوره پول مالیات را تبدیل به گندم و بنزین و… کنه که کالاهای مصرفی هستند و عملا هیچ زیر ساخت و یا ارزش افزوده ای که ندارن برای مردم هیچ خود دولت را هم ترغیب به چاپ پول بدون پشتوانه میکنه که نتیجش هم میشه تورم و این سیکل معیوب هر روز بدتر و بدتر شده و خواهد شد و باید از یک جایی این روند ب ای همیشه درست بشه.
واردات خودرو را بدون هیچ محدودیتی و تعرفه ای آزاد کنند، قیمت بنزین را هم آزاد کنند
دولت با کسری بودجه خودش باعث افزایش نرخ ارز میشه، دلیل کسری بودجه هم ناترازی مالی و دخل و خرج دولته. اساسا دلیل ناترازی دخل و خرج هم همین اقتصاد بیماری هست که به همه چیز داره یارانه میده، آب، برق، بنزین، گازوئیل، نان، و …
درواقع علت بالا رفتن قیمت ارز همین یارانه هایی هست که هیچ پتوانه اقتصادی نداره و فقط تو کشور های داغون مثل ما داده میشه و روز به روز وضع رو بدتر میکنه
احسنت