پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

واردات خودروهای آلمانی ؛ فرصتی طلایی برای پیشرفت

با توجه به رونمایی از پنج محصول اشکودا، تولید سئات و در راه بودن اوپل، به نظر می رسد با واردات و مونتاژ خودروهای آلمانی فرصتی طلایی برای پیشرفت صنعت خودروسازی کشور فراهم شده است.

به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، خودروسازان ایرانی طی مدت زمانی که از عمر این صنعت می گذرد، شرکای زیادی از کشورهای مختلف داشته اند. با توجه به نحوه و چگونگی حضور به نظر می رسد که هیچ کدام از آن ها، مانند شرکای آلمانی عمل نکرده اند. البته آلمانی ها در سایر صنایع کشور نیز حضور داشته اند و در آن ها نیز بیش از دیگران مثمر ثمر بوده اند. ضمن این که، خودروسازان این کشور مانند سایر کشورها در انتقال تکنولوژی و فراهم کردن زیرساخت ها، خساست به خرج نداده اند. به عنوان مثال، همچنان زیرساخت های تولید بنز در ایران مهیاست، یا به رغم تحریم ها، نماینده فولکس در ایران از ارائه خدمات مبتنی بر استانداردهای شرکت مادر خودداری نکرده است.

در واقع، می توان آن ها را جزء وفادارترین و متعهدترین شرکای خودروسازان ایرانی دانست. کما این که اگر تحریم ها اعمال نمی شد، هم اکنون خط تولید فولکس واگن در ایران راه اندازی شده بود. با این حال، تصمیمات  سیاسی بین المللی و داخلی وضعیت دیگری را پدید آورد. در این شرایط، رونمایی پنج محصول از اشکودا، به عنوان یکی از زیرمجموعه های فولکس واگن، می تواند چشم انداز روشنی را ترسیم کند. ضمن این که، براساس شنیده ها در آینده ای نزدیک، عرضه سئات هم آغاز خواهد شد. همچنین با توجه به آماده سازی شوروم اوپل به احتمال بسیار زیاد این خودرو نیز وارد کشور خواهد شد. در واقع، آماده سازی شوروم اپل در ایران نشان می دهد محصولات این خودروساز آلمانی یک گام دیگر به بازار ایران نزدیک تر شده اند و احتمالاً نسخه های اولیه نیز در گمرک دوبی یا مبدأ ترکیه در انتظار ورود به بازار ایران هستند. باید منتظر ماند و دید شرکت آسیا خودرو به چه نحوی برای واردات خودرو های اوپل به بازار داخلی برنامه ریزی کرده است.

در این شرایط، به رغم تمام مشکلات و بلاتکلیفی ها و سنگ اندازی ها در مسیر ورود خودروهای صفرکیلومتر خیابان های کشور، شنیدن نام های جدید می تواند بازار را نسبت به آینده امیدوارتر کند. هر چند این واردات تا به حال براساس زمان بندی ها پیش نرفته است و برخی اخبار ناخوشایند نیز به گوش می رسد. با این حال با توجه به تعریف ردیف درآمدی در بودجه سال جاری از سوی دولت، به سرانجام نرسیدن این واردات بسیار بعید است. البته همچنان برخی مسائل مانند عدم صدور مجوزهای استاندارد و تأخیر در ورود این خودروها آینده را با ابهام همراه کرده است. با این حال، در بازار و صنعت چینی زده امروز، ورود و حضور خودروهای به‌روز اروپایی را باید به فال نیک گرفت و این فرصت را مغتنم شمرد، چراکه در حال حاضر، این سه برند آلمانی در کنار فیات ایتالیا، تنها خودروهای وارداتی و اروپایی بازار به شمار آمده و می توانند با همراهی کیا و سوزوکی، تویوتا، نیسان و هیوندا رقابت شدیدی با خودروهای پرشمار چینی ایجاد کنند.

در این میان، نکته قابل تأمل، واردات و تولید این خودروها توسط بخش خصوصی است، البته در بحث تولید همین مسئله می تواند از اثرگذاری آن ها در برابر  سیطره چینی ها بکاهد، چراکه این تولیدکنندگان جزء تازه واردان این عرصه محسوب می شوند و حتا نسبت به خودروسازان قدیمی غیر دولتی از قدرت رقابت کم تری برخوردار هستند، همچنین فعلاً زیرساخت های لازم برای  تولید انبوه را در اختیار ندارند. فقدان توان تولید انبوه باعث می شود تولید قطعات مورد نیاز یا قطعاتی که توان تولید داخل دارند، توجیه اقتصادی نداشته باشد، پس چاره ای جز سفارش گذاری های خارجی نیست و به طور طبیعی قیمت تمام شده این خودروها افزایش می یابد.

یعنی از یک سو، این خودر‌وها با قیمت های بالایی عرضه خواهند شد و از سوی دیگر، توان رقابت و اثرگذاری لازم در بازار را نخواهند داشت. در این شرایط به نظرمی رسد شرکت های کوچک تر می توانند به سراغ خودر‌وسازان بزرگ تر بروند و با استفاده از توانمندی، پتانسیل هم افزایی کرده و مسیر توسعه را هموارتر کنند. البته شاید در وهله اول به دلیل فقدان فرهنگ کار جمعی و مشکلات مربوط، این موضوع چندان مورد توجه واقع نشود، اما همین سه محصول نشانه ای واضح و روشن از استفاده درست از فرصت ها به شمار می آیند.

در جهانِ به شدت رقابتی‌شده، آیا سئات اسپانیا و اشکودای چک به تنهایی می توانستند دوام بیاورند؟ به بیان ساده، در وضعیت فعلی نباید به تولید محصول در مقیاس های نه چندان اقتصادی و یا واردات صرف بسنده کرد. نحوه مدیریت، تعامل، انتخاب شیوه های تاب آوری، چگونگی شراکت و ادامه حیات نیز قابلیت الگوبرداری دارند. بنابراین شاید به دلیل تحریم ها و عدم ثبات قوانین داخلی در ابتدا طرف های خارجی تمایلی و علاقه ای به حضور و سرمایه گذاری در بخش تولید خودرو در ایران نداشته باشند، اما با تقویت بخش خصوصی و فراهم کردن فرصت رشد و توسعه و ارسال پیام های سود و ثبات به طرف های خارجی می توان آن ها را برای ورود و سرمایه گذاری در خودروسازی کشور وسوسه کرد. هر چند ایران به دلیل تحریم های داخلی و خارجی جذابیت چندانی برای سرمایه گذاری ندارد. با این حال، همچنان از مزیت های خوبی برخوردار است، البته اگر تمایل و اراده ای برای جذب سرمایه های خارجی و عبور صنعت خودروسازی از بحران وجود داشته باشد.