در هوای بارانی چطور رانندگی کنیم که خودرو سر نخورد؟

رانندگی در باران فقط به معنای کاهش دید نیست، زیرا همزمان چسبندگی تایر با آسفالت کمتر می‌شود و فاصله ترمز افزایش پیدا می‌کند؛ به همین دلیل حرکتی که روی آسفالت خشک کاملاً عادی است، روی سطح خیس می‌تواند به سر خوردن خودرو منجر شود. مهم‌ترین اصل این است که راننده پیش از آنکه خودرو وارد شرایط بحرانی شود، سرعت را کاهش دهد و تمام فرمان‌ها، ترمزگیری‌ها و شتاب‌گیری‌ها را نرم‌تر انجام دهد تا تایرها فرصت حفظ تماس با سطح جاده را داشته باشند.

به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، یکی از مهم‌ترین دلایل لغزش در باران، کاهش اصطکاک میان تایر و آسفالت است. در ابتدای بارندگی این وضعیت می‌تواند شدیدتر هم باشد، زیرا آب با گردوغبار، روغن و آلودگی سطح خیابان ترکیب می‌شود و لایه‌ای لغزنده ایجاد می‌کند. به همین دلیل چند دقیقه نخست بارندگی، به‌خصوص پس از یک دوره طولانی هوای خشک، نیاز به احتیاط بیشتری دارد.

مهم‌ترین کار، کم کردن سرعت پیش از خطر است

اگر راننده سرعت خود را با شرایط بارانی تطبیق ندهد، تقریباً تمام سامانه‌های ایمنی خودرو دیرتر وارد عمل می‌شوند و حاشیه خطا کاهش پیدا می‌کند. هرچه سرعت بیشتر باشد، تایر زمان کمتری برای کنار زدن آب از زیر سطح تماس دارد و احتمال از دست رفتن چسبندگی افزایش پیدا می‌کند.

کاهش سرعت باید پیش از پیچ، تقاطع، دست‌انداز یا منطقه دارای آب جمع‌شده انجام شود، زیرا ترمز شدید درست زمانی که خودرو وارد بخش لغزنده شده می‌تواند تعادل آن را بر هم بزند. بهتر است راننده در مسیر مستقیم و زمانی که هر چهار چرخ چسبندگی مناسبی دارند، سرعت را کم کند و سپس با سرعت ثابت وارد بخش دشوار شود.

فاصله با خودروی جلو را بیشتر کنید

روی سطح خیس، خودرو برای توقف به مسافت بیشتری نیاز دارد و واکنش ناگهانی خودروی جلویی می‌تواند فرصت ترمزگیری را کاهش دهد. بنابراین فاصله‌ای که در هوای خشک کافی به نظر می‌رسد، در باران ممکن است ایمن نباشد.

فاصله بیشتر علاوه بر ایجاد زمان برای ترمز، باعث می‌شود راننده مجبور نشود دائماً به‌صورت ناگهانی گاز و ترمز را تغییر دهد. همین رانندگی روان‌تر احتمال لغزش را کاهش می‌دهد و فشار کمتری هم به سیستم ترمز و تایرها وارد می‌کند.

فرمان را نرم حرکت دهید

یکی از اشتباهات رایج در باران، تغییر مسیر ناگهانی است. تایر مقدار مشخصی چسبندگی در اختیار دارد و این چسبندگی باید بین ترمز، شتاب و تغییر مسیر تقسیم شود. اگر راننده همزمان با ترمز شدید فرمان را هم با زاویه زیاد بچرخاند، احتمال عبور تایر از حد چسبندگی بیشتر می‌شود.

در پیچ‌ها بهتر است فرمان به‌تدریج چرخانده شود و از حرکات ناگهانی پرهیز شود. اگر خودرو کمی از مسیر خارج شد، اصلاح سریع و خشن فرمان می‌تواند شرایط را بدتر کند، در حالی که اصلاح آرام و کنترل‌شده معمولاً شانس بازگشت چسبندگی را بیشتر می‌کند.

اگر خودرو روی آب شناور شد چه کنیم؟

یکی از خطرناک‌ترین شرایط در باران، آب‌پیمایی یا هیدروپلنینگ است. این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که تایر دیگر نتواند آب را به‌سرعت از زیر خود خارج کند و بخشی از سطح تماس آن با آسفالت از بین برود.

در این وضعیت ممکن است فرمان ناگهان سبک شود و خودرو نسبت به حرکات راننده واکنش کمتری نشان دهد. اگر چنین حسی ایجاد شد، نباید به‌صورت ناگهانی ترمز کرد یا فرمان را شدید چرخاند.

بهتر است راننده پدال گاز را آرام رها کند، فرمان را تا حد امکان ثابت نگه دارد و اجازه دهد سرعت خودرو به‌تدریج کاهش پیدا کند تا تایر دوباره با آسفالت تماس برقرار کند. ترمز شدید در این لحظه می‌تواند تعادل خودرو را بیشتر به هم بزند، به‌خصوص اگر چسبندگی چرخ‌ها در دو طرف خودرو یکسان نباشد.

تایرها مهم‌تر از بسیاری از سامانه‌های الکترونیکی هستند

کنترل پایداری، ترمز ضدقفل و سیستم کنترل کشش می‌توانند در شرایط لغزنده کمک بزرگی باشند، اما همه این سامانه‌ها در نهایت از طریق تایر با جاده ارتباط دارند. اگر آج تایر کم شده باشد یا لاستیک بیش از حد فرسوده و خشک شده باشد، هیچ سیستم الکترونیکی نمی‌تواند چسبندگی از دست رفته را به‌طور کامل جبران کند.

عمق آج برای تخلیه آب اهمیت زیادی دارد و هرچه شیارهای تایر کم‌عمق‌تر شوند، احتمال باقی ماندن آب در سطح تماس بیشتر می‌شود. فشار باد نیز باید طبق توصیه سازنده تنظیم باشد، زیرا باد نامناسب می‌تواند شکل سطح تماس تایر را تغییر دهد و کنترل خودرو را در شرایط خیس ضعیف‌تر کند.

از آب جمع‌شده با احتیاط عبور کنید

عبور سریع از چاله‌های پرآب فقط خطر هیدروپلنینگ ندارد، بلکه ممکن است آب به بخش‌هایی از خودرو برسد که برای غوطه‌ور شدن طراحی نشده‌اند. اگر عمق آب مشخص نیست، بهتر است وارد آن نشوید، زیرا ممکن است زیر سطح آب چاله عمیق، جدول یا آسیب آسفالت پنهان شده باشد.

در آب کم‌عمق نیز بهتر است با سرعت پایین و ثابت عبور شود و از ترمز یا گاز ناگهانی پرهیز شود. اگر پس از عبور از آب احساس کردید ترمزها واکنش متفاوتی دارند، چند بار ترمز بسیار ملایم در مسیر امن می‌تواند به خشک شدن سطح دیسک و لنت کمک کند.

کروز کنترل را در باران کنار بگذارید

در بارندگی شدید، بهتر است راننده کنترل سرعت را مستقیماً در اختیار داشته باشد. استفاده از کروز کنترل در شرایطی که سطح جاده متغیر است می‌تواند مناسب نباشد، زیرا ممکن است خودرو برای حفظ سرعت در بخشی که چسبندگی کاهش یافته، گاز بیشتری اعمال کند.

در این شرایط راننده باید بتواند خیلی سریع و نرم میزان گاز را کاهش دهد و واکنش خودرو را با سطح جاده هماهنگ کند. کنترل مستقیم پدال گاز چنین امکانی را بهتر فراهم می‌کند.

دید خوب هم بخشی از جلوگیری از سر خوردن است

بخش مهمی از رانندگی ایمن در باران به این مربوط می‌شود که راننده خطر را زودتر ببیند. برف‌پاک‌کن سالم، شیشه تمیز، سیستم بخارزدا و چراغ‌های مناسب باعث می‌شوند راننده زودتر متوجه آب جمع‌شده، خودروی متوقف یا تغییر وضعیت مسیر شود.

هرچه خطر زودتر دیده شود، نیاز به ترمز و فرمان ناگهانی کمتر خواهد بود و همین مسئله مستقیماً احتمال لغزش را کاهش می‌دهد.

در باران، رانندگی نرم مهم‌تر از رانندگی سریع است

برای جلوگیری از سر خوردن در هوای بارانی، لازم نیست راننده تکنیک پیچیده‌ای بلد باشد؛ کافی است سرعت را زودتر کاهش دهد، فاصله بیشتری با خودروی جلو داشته باشد و تمام حرکات را نرم‌تر انجام دهد.

ترمز ناگهانی، گاز شدید، تغییر مسیر سریع و ورود پرسرعت به آب جمع‌شده مهم‌ترین رفتارهایی هستند که باید از آنها دوری کرد. اگر تایرها سالم باشند و راننده پیش از رسیدن به خطر سرعت را تنظیم کند، احتمال از دست رفتن کنترل خودرو به شکل قابل توجهی کاهش پیدا می‌کند.

در نهایت، رانندگی ایمن در باران بیشتر از هر چیز به این بستگی دارد که راننده اجازه ندهد خودرو به نقطه‌ای برسد که برای نجات آن مجبور به واکنش شدید شود.