غزال شیخ زاده
۲۹ فروردین ۱۴۰۰ | ۰۹:۰۰
اخبار
آیا خودروسازی در ایران بدون همکاری خارجی ممکن است؟
این روزها که صحبت از احیای توافق هستهای برجام و بازگشت خودروسازان خارجی به کشور (پس از لغو تحریمها) است، برخی ساز مخالف می زنند و معتقد به بازگشت شرکای خارجی نیستند، گویی خارجیها برای آمدن ایران صف کشیده اند. در همین حال برخی هم سوال دارند که آیا خودروسازی در ایران بدون همکاری شرکای خارجی امکان پذیر است؟
به گزارش پایگاه خبری اسب بخار به نقل از دنیای اقتصاد ، استدلال اصلی مخالفان بازگشت خودروسازان خارجی این است که چون آنها در دوران تحریم ایران را ترک کردهاند، استحقاق بازگشت ندارند. استدلال دیگر مخالفان اما تکیه بر توان داخل است؛ به اعتقاد آنها، صنعت خودروی کشور توانسته در دوران تحریم، داخلی سازی را افزایش داده و وابستگی به خارجیها را کاهش دهد. همچنین محصولات جدیدی در دوران تحریم و با وجود محدودیتها در خودروسازی کشور تولید شد و این موضوع از دید برخی به معنای بینیازی به خارجیها است. در اینکه تحریم در کنار چالشها و بحرانهایش، فرصتی نیز برای رشد داخلی سازی و کاهش وابستگی ایجاد کرد، تردیدی نیست.
در اینکه خودروسازان خارجی بیوفایی کرده و با پشت کردن به تعهداتشان، ایرانیها را تنها گذاشتند، شکی وجود ندارد. اما آیا اینها دلایلی کافی و منطقی برای راه ندادن خودروسازان خارجی به ایران پس از لغو تحریمها است؟ آیا بناست صنعت خودرو ایران همچنان در انزوا بماند و دستش از مشارکتهای خارجی (با شرکتهای معتبر) کوتاه باشد؟
از طرفی، حق مشتریان چه میشود؟ آیا آنها حق ندارند از خودروهای خارجی مناسب (چه وارداتی، چه مونتاژی و چه تولید مستقل) استفاده کنند؟ از همه اینها گذشته، مگر خودکفایی و دستاوردهای داخلی در دوران تحریم چقدر بوده که توهم بینیازی به همکاریهای بین المللی را در برخی ایجاد کرده است؟
اینکه خودروسازان خارجی در دوران تحریم،ایرانیها را تنها گذاشتند، قطعا نقض تعهد بوده و مستوجب نکوهش و سختگیری در عقد قراردادهای جدید است.
این در حالی است که با راه ندادن آنها، صنعت و بازار خودروی داخل ضرر خواهد کرد و ضمن محروم شدن خودروسازان از مشارکتهای خارجی، شهروندان هم مجبورند همچنان بار انحصار در بازار خودرو کشوررا به دوش بکشند.
در حال حاضر با توجه به ممنوعیت واردات، کوچک بودن بخشخصوصی و عدم حضور مستقل شرکتهای خارجی، بازار خودرو در انحصار خودروسازان بزرگ قرار دارد و رقابتی در آن به چشم نمیآید. در این فضای انحصاری، مشتریان حق انتخاب چندانی ندارند و با توجه به ضعف رقابت، چشم انداز مناسبی از بهبود کیفیت نیز قابل تصور نیست.
طبعا اگر قرار بر راه ندادن خارجیها پس از لغو تحریم باشد، این انحصار تداوم یافته و حتی حلقه آن تنگ تر خواهد شد و دودش به چشم مشتریان میرود. نکته دیگر اینجاست که پیشرفتهای خودروسازی کشور در دوران تحریم، در حد بینیاز کردن این صنعت از مشارکتهای خارجی نبوده و اصلا قرار نیست خودکفایی کامل در خودروسازی رخ بدهد، همانطور که در خودروسازی دنیا نیز چنین رویکردی وجود ندارد.
اینکه چند قطعه (آن هم نه قطعات پیشرفته و به اصطلاح هایتک) داخلی سازی شده و چند محصول جدید (با سطح کیفی و تکنولوژی فعلا نامشخص) به تولید رسیده، نمیتواند به معنای بینیازی خودروسازی کشور از همکاریهای خارجی باشد. صنایع خودرو و قطعه ایران سالها از فناوری و تکنولوژی روز دنیا عقب هستند و اگر قرار است در اشل جهانی فعالیت کنند، بدون کمک شرکتهای خارجی نخواهند توانست. در نهایت اینکه قرار نیست با لغو تحریم، خودروسازان خارجی برای حضور در ایران صف بکشند، همان طور که در پسابرجام نیز چنین اتفاقی رخ نداد. بنابراین بعید به نظر میرسد گزینههای زیادی برای همکاری مشترک وجود داشته باشد که بخواهیم یکی را قبول کنیم و دیگری را نه.
بیشتر بخوانید:
خودرو؛ اولین قربانی تنش و آخرین برنده دیپلماسی؟
خودروسازی ایران بدون ارز نفتی تا کجا دوام میآورد؟
سالهای طلایی خودروسازی واقعاً طلایی بودند؟
افزایش قیمت بنزین یک جمله پزشکیان را عملی کرد؛ «حرف میزنیم، اما عمل نمیکنیم»
بذر مسموم دولت دشت خودرو را سوزاند؛ اما هنوز منتظر معجزه است؟
تازه ترین اخبار و ویدیوهای خودرویی را در کانال
تلگرام
و
اینستاگرام
اسب بخار دنبال کنید.
بدعهدی شرکای خارجی برجام خودروسازان ایرانی شرکای خارجی خودروسازان صنعت خودرو
چه مردم سادهای داریم که مشکل را در خودروسازان خارجی می بینند و لحظه ای فکر نمی کنند که چرا رنو از روسیه،برزیل،ترکیه،اسپانیا راحت نمی رود ولی از ایران راحت می رود؟چرا به سیاست مدار و مونتاژ کار ایرانی گیر نمی دی که سبب این بدبختی هستند!الان چند سال دیگه باید بازار انحصاری دست اینا باشه؟؟بعد خودرویی مثل تارا که مثلا طراحی جدید است از پلتفرم کدام شرکت استفاده کرده است؟این خودرو مثلا بدون پلتفرم جدید پژو قابلیت ساخت داشت؟بعد اقتصاد ایران به قدری کوچک و ضعیف شده که جذابیت چندان بالایی برای خودروسازان مطرح دنیا ندارد و با این سیاست گزاران صنعتی کشور راه پیشرفت هموار نمیشود
چرا نظرات متفاوت از مقاله ای که تو سایت نوشتین رو اجازه نشر نمیدین؟
حالا حتما خودتونو مدعی آزادی بیان و دموکراسی و از این حرفها هم میدونین،
واقعا متاسفم
با سلام
اینکه دوباره مسِولان صنعت کشور برن سراغ شرکتهای رنو و پژو و جنسهای بنجل شده اونا رو بیارن، کاری جز خیانت به کشور نیست، از یه سوراخ چندبار باید گزیده بشن و مردم رو هم بلاتکلیف نگه دارن؟
کار رو باید با درست کردن زیرساخت پیش برد، اون شرکتی از خارج باید بیاد اینجا کار کنه که اولا حالا حالا ها قرار نیست از ایران بره، یعنی نفعش تو تداوم همکاری با ایران باشه، ثانیا توافق زیرساختی باهاشون بشه که جدیدترین تکنولوژی ها رو به کشور وارد و بومی سازی کنن، در حدی که نیروهای داخلی بتونن ادامه بدن و کار رو پیش ببرن،
چقدر باید از کشورهای اروپایی ضربه بخوریم تا به رویکرد درستی از دیپلماسی خارجی برسیم؟ هر ۶ سال یه محصول بنجل شده خودشونو میکردن تو پاچه ما، ۴۰۵، ۲۰۶، پرشیا، هنوز هم به خودمون نیومدیم، بازم داریم از حضور اونا تو ایران حرف میزنیم، یعنی اینارو به سنگ بگی نرم میشه، هنوز یه عده از مسِولین و حتی مردم ذلیلانه منتظر حضور دوباره جنسهای بنجل شده اروپایی هستن.
مشارکت هر خودروساز خارجی چه چینی و چه اروپایی، برای ۹۰ درصد مردم یا بی تاثیر هست و یا باعث بدبختی بیشتر. بدبختی بیشتر از این بابت که دلار نفتی که باید صرف توسعه صنعتی و رفاهی کل مردم بشه، صرف واردات خودرو چینی، ژاپنی و اروپایی میشه که تا سال های مدیدی باید هزینه استهلاک اون ها رو هم با دلار نفتی بپردازیم. حالا اینکه بعضی ها دوست دارن تو خیابان آلفارومئو و …. ببینن داستان دیگه ای هست. خارجی ها نه تعهدی به تولید دارند و نه داخلی سازی. نفت هم در ۱۰ سال آینده جایگاهی نداره و ما هنوز صنعتی نشدیم!!! حداقل دستمزد ۱۶۰ دلار هست فعلا (اگر دلار بالای ۲۶ نره) و ۹۰ درصد مردم هم کمتر از ماهی ۵۰۰ دلار درآمد دارند.داچیا لوگان ۱۰ هزار یورویی حقوق ۱۰ ماه یک گارگر تازه کار و بدون مهارت اروپایی هست اما همین ماشین در ایران میشه ۲۰ هزار یورو که حقوق ۵۰ ماه یک مهندس کاربلد با ۱۰ سال سابقه کار هست!!!! حالا واردات چه نفعی برای مردم داره جوابش با خودتون.
صنعت خودروی ایران چه با حضور شرکت های معتبر مثل بنز و مزدا و پژو و رنو و چه با چینی ها نهایتا همون صنعت فشل و عقب افتاده خواهد ماند مگر اینکه شرکت های خصوصی و دولتی دست از مونتاژکاری بردارن و برن سراغ طراحی و تولید مشترک خودرو با خارجی ها.