پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

آیا خودروسازی ایران توان پاس کردن استانداردهای ۲۱۲‌گانه را دارد؟

با مطرح شدن اجرای استانداردهای ۲۱۲‌گانه و موکول شدن زمان‌بندی آن به تصمیم یک کارگروه مشترک میان وزارت صمت، سازمان ملی استاندارد و پلیس راهور، یک پرسش کلیدی دوباره به صدر مباحث صنعت خودرو بازگشته است؛ آیا خودروسازی ایران توان پاس کردن استانداردهای ۲۱۲‌گانه را دارد یا باز هم شاهد تعویق‌های پیاپی خواهیم بود؟

به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، تجربه گذشته چندان امیدوارکننده نیست. در ماجرای استانداردهای ۸۵‌گانه نیز بارها اجرای برخی بندها به بهانه نبود زیرساخت یا ملاحظات تولید به تعویق افتاد. اکنون که دامنه الزامات گسترده‌تر شده و موضوعاتی مانند سامانه‌های پیشرفته کمک‌راننده، ارتقای ایمنی عابر پیاده، کنترل‌های پایداری هوشمند و استانداردهای سخت‌گیرانه‌تر تصادف مطرح است، تردیدها دوچندان شده است.

واقعیت این است که بخش مهمی از تیراژ تولید داخل همچنان بر دوش پلتفرم‌های سال‌خورده‌ای قرار دارد که طراحی آن‌ها به دهه‌های گذشته بازمی‌گردد. محصولات مبتنی بر معماری پژو ۴۰۵ که در سبد ایران‌خودرو حضور دارند، از نظر ساختار بدنه و قابلیت یکپارچه‌سازی فناوری‌های نوین، با محدودیت‌های جدی روبه‌رو هستند. همچنین خانواده X200 شامل تیبا، ساینا و کوییک در مجموعه سایپا، اگرچه نسبت به نسل‌های پیشین بهبود یافته‌اند، اما برای انطباق کامل با استانداردهای جدید نیازمند بازطراحی اساسی شاسی و تقویت بدنه خواهند بود. درباره زیرساخت قدیمی X100 نیز اساساً بحث ارتقا چندان موضوعیت ندارد و ادامه تولید بر پایه آن با استانداردهای ۲۱۲‌گانه سازگار نخواهد بود.

از زاویه فنی، می‌توان گفت اجرای این استانداردها بدون حذف تدریجی پلتفرم‌های قدیمی تقریباً ناممکن است. اما آیا خودروسازان آمادگی چنین جراحی‌ای را دارند؟ پاسخ به این پرسش بیش از آن‌که فنی باشد، اقتصادی است. دو خودروساز بزرگ کشور سال‌هاست با زیان انباشته، بدهی به قطعه‌سازان و محدودیت نقدینگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. توسعه پلتفرم جدید، تجهیز خطوط تست تصادف پیشرفته و ارتقای شبکه تأمین برای تولید قطعات ایمنی مدرن، سرمایه‌گذاری سنگینی می‌طلبد؛ سرمایه‌ای که در ساختار فعلی صنعت، تأمین آن دشوار به نظر می‌رسد.

از سوی دیگر، اجرای این استانداردها بدون جایگزین مناسب می‌تواند به کاهش تیراژ و افزایش قیمت خودرو منجر شود؛ موضوعی که تبعات اجتماعی و سیاسی دارد. همین ملاحظات در گذشته نیز زمینه‌ساز تعویق برخی الزامات شده بود. بنابراین این نگرانی وجود دارد که استانداردهای ۲۱۲‌گانه نیز به سرنوشت مشابهی دچار شوند؛ استانداردهایی روی کاغذ سخت‌گیرانه‌اند، اما گویا در عمل قابل مذاکره هستند.

با این حال، ادامه وضعیت موجود نیز هزینه‌های سنگینی دارد. آمار بالای تلفات جاده‌ای و انتقاد گسترده نسبت به کیفیت برخی محصولات داخلی، نشان می‌دهد که تعلل بیش‌تر قابل دفاع نیست. اگر اجرای استانداردهای ۲۱۲‌گانه جدی باشد، بخشی از پلتفرم‌های قدیمی ناگزیر از خط تولید کنار خواهند رفت و صنعت خودرو باید به سمت معماری‌های جدید حرکت کند؛ حرکتی که سال‌ها به تعویق افتاده است.

در نهایت، پاسخ صریح به این پرسش که آیا خودروسازی ایران توان پاس کردن استانداردهای ۲۱۲‌گانه را دارد، این است: در شکل و ساختار فعلی، خیر؛ مگر آن‌که اصلاحات مالی، نوسازی فناوری و تصمیمی قاطع برای خداحافظی با پلتفرم‌های فرسوده هم‌زمان و بدون عقب‌نشینی اجرا شود.