پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

مقایسه میتسوبیشی لنسر و ام جی GT

بسیاری از افراد متاهل و خانواده دار، همواره دوست دارند که خودرو آنها در کنار داشتن ویژگی های خانوادگی، اندکی هم اسپرت باشد تا اگر هر از گاهی، به یاد دوران جوانی افتادند و خواستند که اندکی بیشتر پای خود را بر روی پدال گاز فشار دهند، مایوس نگردند.

به گزارش وبلاگ خودروچی، این دسته از خودروهایی که اصولا ویژگی های خانوادگی و اسپرت بودن را همزمان دارا هستند، به عنوان سدان های اسپرت می شناسیم. در بازار خودرو کشورمان، هر چند جای خالی سدان های اسپرت مطرح و سرشناس، خالی به نظر می رسد، اما باز هم خودروهایی هستند که می توانند در عین کاربردی بودن برای یک مسافرت آخر هفته، به کار پسر جوان خانواده هم بیایند و او را در کل کل های خیابانی با رفقایش، رو سیاه نکنند. مزدا ۳ را می توان از بهترین نمونه های سدان های اسپرت موجود در کشور دانست که جایگاهی محبوب در نزد جوانان دارد. اما در این مطلب، به سراغ دو نمونه شکست خورده از سدان های اسپرت رفته ایم. میتسوبیشی لنسر ۱٫۸ لیتری فیس لیفت نشده در برابر ام جی GT. دو خودرویی که هرگز فروش بالایی نداشتند و امروزه هم به سختی در خیابان ها، یافت می شوند. هر چند لنسر در مدل های فیس لیفت شده تا حدودی توانست آبروی از دست رفته خود را بازیابی کند، اما ام جی GT سرنوشتی جز نگون بختی نداشت و به مانند شمعی نحیف، به سرعت آب شد و از یادها رفت.

طراحی ظاهری

ام جی زمانی که تصمیم به تولید GT گرفت، قصد داشت که روح اسپرت تاریخی خود را در قالب خودرویی اسپرت تر از محصولات جدیدش، زنده کند. بنابراین می توان GT را از لحاظ ظاهری و فنی، یکی از بهترین سدان های جوان پسند کشور دانست. حتی اگر استقبال خوبی از آن، نشده باشد! در نمای جلو، همان زبان طراحی سالهای اخیر ام جی را می بینیم. چراغ هایی اخمو و کشیده در کنار جلو پنجره ای باریک که از دو طرف، به لوگوی زیبای ام جی ختم می شود. اما جذاب ترین بخش طراحی نمای جلو GT، حجم پردازی صورت گرفته بر روی کاپوت است که آن هم از بالا به پایین، به لوگوی ام جی ختم می شود تا بار دیگر، اعتبار و اصالت سازنده خودرو را یاد آوری کند. طراحی سپر عضلانی است و به جای پروژکتور، دو نوار دی لایت کوچک در طرفین آن، به چشم می خورند. چهره عبوس و خشمگین GT، حقیقتا جذاب و دوست داشتنی است. اما لنسر در برابر GT، حرف تازه ای برای گفتن ندارد.

خب لنسر سالهاست که تغییر نسل را تجربه نکرده است. به خصوص نسخه موجود در مقایسه ما که از سری قبل از فیس لیفت است، بیش از اندازه تکراری و معمولی به نظر می آید. در واقع شاید تعداد لنسر های موجود در کشور ما، زیاد نباشد، اما در این سالها آنقدر چهره لنسر توسط دیگر خودروسازان کپی شده که این ترکیب و قیافه، برای همه ما، تکراری است. البته لنسر های فیس لیفت نشده موجود در ایران، به دو تیپ ۱٫۶ و ۱٫۸ لیتری تقسیم می شوند که در نسخه های ۱۸۰۰، شاهد استفاده از جلو پنجره یکپارچه بزرگ تر هستیم که چهره لنسر را با چراغ های اخمو و حالت تهاجمی دماغه، به اندازه کافی جوان پسند می کند. هر چند که تازگی ام جی را ندارد، اما از آنجا که هر پسری حداقل یک بار با لنسر در بازی نید فور اسپید، رانندگی کرده است، قطعا بدش نمی آید که در دنیای واقعی هم پشت رل آن بنشیند!

ام جی GT از نمای بغل، شبیه به سدان های فست بک به نظر می آید. فرم طراحی ستون سوم به گونه ای است که ممکن است تصور کنید ام جی GT، در دسته سدان های کوپه جای می گیرد! اما همین طراحی خاص، بدنه ای زیبا و آیرودینامیک برای GT به وجود آورده که چشم ها را به سمت خودش می کشاند. حجم پردازی ها و بازی با خطوط بر روی درهای GT، کاملا منطقی و حساب شده است. آینه ها و رینگ های GT اسپرت به نظر می رسند، اما ۱۶٫۰ اینچی بودن رینگ ها برای خودرویی با این ابعاد، چندان قابل قبول نیست و اندکی به تناسب ظاهری آن، لطمه می زند.

لنسر در نمای کناری، همان چیزی است که انتظارش را داشتیم. یک سدان ژاپنی جمع و جور با طراحی عامه پسند! شکل طراحی ستون ها و قالب پنجره ها در مقایسه با ام جی، بسیار ساده تر است و اثری از خطوط عجیب GT هم روی بدنه آن، به چشم نمی خورد. البته کوتاه بودن پنجره ها، ظاهر لنسر را شیک تر کرده اند. آینه ها طراحی ساده ای دارند. لنسر های ۱٫۶ لیتری نیز همچون GT، از سندروم کوچکی رینگ نسبت به بدنه، رنج می برد. اما در لنسر ۱٫۸ لیتری، از رینگ های ۱۷٫۰ اینچی به مراتب زیباتری استفاده شده است.

اوج طراحی ام جی GT را می توان نمای عقب آن دانست. جایی که ام جی به دنبال هویت سازی بوده و مانور زیادی بر روی المان های ظاهری، داده است. قطعا اصلی ترین مشخصه ظاهری GT در این نما، چراغ های پیوسته آن هستند که هر ایرانی را به یاد هیوندای آزرا می اندازند! البته این چراغ ها به طور کامل روشن نمی شوند و قطعه میانی آنها، فاقد لامپ است. نوع طراحی درب صندوق عقب هم کاملا با چراغ ها، هماهنگ است. سپر عقب GT حالتی پف کرده دارد که ژست اسپرت این خودرو را، کامل تر می کند. بخش زیادی از این سپر با دیفیوزر پلاستیکی مشکی پوشانده شده است که دو رفلکتور نواری هم دارد. یک سر اگزوز اسپرت هم برای القای حس اسپرتی بیشتر، از پایین این دیفیوزر بیرون زده است.

لنسر از نمای عقب، کاراکتر اسپرت خودش را حفظ کرده است، اما کمتر از نمای جلو، به مذاق عموم افراد خوش می آید. به گونه ای که در طول این سالها هم بیشتر شاهد کپی شدن نمای جلوی لنسر بوده ایم تا نمای عقب! برخی لنسر را از عقب، شبیه به نسل اول مزدا ۳ هم می دانند! چراغ هایی کشیده و اخمو با پس زمینه مشکی و گرافیک ابتدایی که از تعدادی لنز دایره ای تشکیل می یابند! همچون مزدا ۳، درب صندوق عقب بلند است و چراغ ترمز سوم هم روی لبه آن، تعبیه شده است. سپر عقب لنسر، لاغر و استخوانی است و جذابیت خاصی هم ندارد. لازم به ذکر است که باله اسپرت، یکی از ملزومات ظاهری لنسر محسوب می شود که بر روی اکثر لنسر های فیس لیفت نشده وارد شده به کشور، به طور استاندارد وجود ندارد و توسط مالکان اضافه می شود.

طراحی کابین

ام جی تلاش کرده که GT را داخل کابین هم تا حد امکان، جذاب و هیجان انگیز از آب در بیاورد. قطعا اولین چیزی که به محض ورود به کابین GT جلب توجه می کند، فرم شش ضلغی نامانوس کنسول مرکزی و شکل عجیب دریچه های تهویه است. نمایشگر سیستم صوتی در فاصله دو دریچه جای گرفته و پنل دکمه های آن هم با حالتی زاویه دار، پایین تر از آن، دیده می شود. در مجموع، GT کنسول خلوتی دارد و به جز پنل سیستم صوتی، فقط یک پنل دیگر را برای تنظیمات تهویه، در بر می گیرد. رودری ها طراحی اسپرت و زیبایی دارند. دسته دنده هم اسپرت است. غربیلک فرمان از دیگر محصولات ام جی قرض گرفته شده است. صفحه کیلومتر هم طراحی جذابی دارد. GT در مجموع کابین نسبتا ارگونومیک و متفاوتی دارد.

لنسر در داخل کابین هم سالهاست که دست نخورده باقی مانده است. حتی در نسخه های فیس لیفت نیز، تغییر چندانی در کابین به چشم نمی آید. در لنسر های قبل از فیس لیفت، داشبورد یک طراحی معمول و منطقی دارد. خبری از المان های اغراق آمیز ام جی GT و دریچه های کولر عجیب و غریب نیست. دو دریچه میانی به شکل عمودی نصب شده اند و پنل سیستم صوتی هم در حد فاصل آنهاست. یک نوار کرومی بر روی داشبورد، کشیده شده است. خوش بختانه کابین لنسر هم عاری از شلوغ کاری است و همچون ام جی، تعداد کمی کلید و دکمه بر روی کنسول به چشم می خورند. طراحی صفحه کیلومتر لنسر از ام جی GT هم هیجان انگیز تر است. فرمان لنسر، کوچک و اسپرت به نظر می رسد و در عین سادگی، خوش دست تر از فرمان ام جی می تواند باشد.

امکانات رفاهی و ایمنی

ام جی GT فقط در یک تیپ به ایران آمد. کروز کنترل، سیستم کنترل پایداری، حالت رانندگی اقتصادی (ECO)، سنسور هشدار دهنده پارک عقب، نمایشگر فشار باد لاستیک ها، ترمز کمکی، روشن شدن اتوماتیک چراغ ها جلو، چراغ های روشنایی روز، چراغ های مه شکن عقب، چراغ های هالوژنی جلو، چراغ بدرقه، فرمان الکتریکی حساس به سرعت، دکمه های کنترل سیستم صوتی از روی فرمان، پدال های تعویض دنده پشت فرمان، روکش چرمی فرمان و صندلی ها، ۶ بلندگو، نمایشگر لمسی چند رسانه ای، دوربین عقب، ۶ کیسه ایمنی هوا، تهویه مطبوع دستی با کانال تهویه عقب، تنظیم ۶ حالته برقی صندلی راننده و ۴ حالته دستی صندلی شاگرد، قابلیت تاشوندگی دو تکه صندلی های عقب، خروجی برق ۱۲ ولت، سیستم ایزو فیکس در صندلی های عقب، گرم کن آینه های جانبی و سان روف الکتریکی از مهم ترین آپشن های ام جی GT هستند.

لنسر در نسخه های قبل از فیس لیفت با موتور ۱۶۰۰، از کم آپشن ترین خودروهای وارداتی بازار به حساب می آید. اما لنسر های فیس لیفت نشده با موتور ۱۸۰۰، وضعیت بهتری از این نظر دارند. از تجهیزات استاندارد آنها می توان به سنسور باران، چراغ های مه شکن عقب، چراغ های مه شکن جلو، چراغ های زنون جلو، سیستم تنظیم اتوماتیک ارتفاع نور چراغ های جلو، سیستم گردش اتوماتیک چراغ های جلو در پیچ، شستشو دهنده چراغ های جلو، سنسور نور، سنسور دنده عقب، دوربین دید عقب، کروز کنترل، فرمان الکترو هیدرولیک مجهز به سنسور سرعت، سیستم صوتی حرفه ای راکفورد فوسگیت با ۹ بلندگو و ۲ تیوتر و ساب ووفر، دکمه های کنترل سیستم صوتی از روی فرمان، پدال های تعویض دنده از پشت فرمان، ۶ کیسه ایمنی هوا، روکش چرمی فرمان و دسته دنده، تهویه مطبوع اتوماتیک، تنظیم دستی صندلی های جلو، گرم کن صندلی های جلو، گرم کن آینه های جانبی، روکش چرمی صندلی ها، سیستم ورود بدون کلید، سیستم کنترل پایداری و کنترل کشش، ترمز کمکی و سان روف الکتریکی، اشاره کرد.

تجربه رانندگی

ام جی GT با پیشرانه ۱٫۵ لیتری توربو شارژ به ایران آمد. پیشرانه ای ۴ سیلندر و ۱۶ سوپاپ که ۱۲۷ اسب بخار قدرت و ۲۱۰ نیوتن متر گشتاور دارد. جالب است بدانید که این پیشرانه، در حقیقت همان پیشرانه استفاده شده در ام جی ۳۶۰ توربو است که توسط شرکت آذویکو تولید و به بازار، عرضه شده است. با آنکه توان پیشرانه توربو ام جی در مقایسه با خودروهایی همچون چری آریزو ۵، چندان بالا نیست، اما برای وزن و جثه سدان اسپرتی به مانند GT، کافی و مناسب به نظر می رسد. به خصوص که جعبه دنده ۶ سرعته GT هم، سرعت عمل بالایی در عوض کردن دنده ها دارد و به خوبی با موتور توربو، کوپل است. شروع اولیه حرکت با GT، بسیار معمولی پیش می رود، اما به محض وارد مدار شدن توربو، ناگهان خودرو جانی دوباره گرفته و شما در صندلی فرو می برد. ام جی، شتاب صفر تا صد رسمی GT را در حدود ۱۰٫۵ ثانیه اعلام کرده است. سواری GT را می توان در حد رقبای کره ای دانست. GT یک سدان خانوادگی اسپرت است که سواری نسبتا نرمی را به شما ارائه می دهد. استفاده از رینگ های ۱۶٫۰ اینچی، شاید اندکی از چسبندگی خودرو کاسته باشد، اما در عوض، کیفیت سواری GT را بالاتر برده است. این موضوع برای کشوری همچون ایران با خیابان های پر دست انداز، یک امتیاز مثبت تلقی می شود. البته بابت هندلینگ GT هم جای نگرانی وجود ندارد. GT از سیستم کنترل پایداری بهره می برد، اما این به معنای بی نقص بودن پایداری آن نیست! GT از مشکل کم فرمانی رنج می برد و در پیچ ها اگر مواظب آن نباشید، به راحتی بخش عقب خودرو سر می خورد. الکتریکی بودن جعبه فرمان از مزیت های فنی ام جی GT است. مزیتی که البته در رقیب با اصالت ژاپنی، یعنی لنسر هم، وجود دارد.

میتسوبیشی لنسر را می توانید با دو نوع پیشرانه در بازار، پیدا کنید. ۱٫۶ و ۱٫۸ لیتری ۴ سیلندر. البته مدل های فیس لیفت لنسر، فقط با موتور ۱٫۸ لیتری عرضه شده اند. اما ملاک ما در این مقایسه، لنسر فیس لیفت نشده با موتور ۱٫۸ لیتری است. پیشرانه تنفس طبیعی این خودرو، قدیمی تر از پیشرانه توربو ام جی است. اما فراموش نکنید که این پیشرانه توسط میتسوبیشی ساخته شده و موتور های این کمپانی ژاپنی، معمولا دوام بالا و استهلاک پایینی دارند. از طرفی، خبری از حساسیت های پیشرانه های توربو به کیفیت بنزین هم در این پیشرانه نیست. پیشرانه لنسر ۱۸۰۰، ۱۳۹ اسب بخار قدرت و ۱۷۷ نیوتن متر گشتاور تولید می کند. از لحاظ قدرت، لنسر از ام جی GT بهینه تر است، اما در بحث گشتاور، از ام جی کم می آورد. میتسوبیشی ترجیح داده که برای کاهش مصرف سوخت، به سراغ جعبه دنده CVT برود. عملکرد گیربکس لنسر آنچنان هوشمندانه است که با وجود برخورداری از موتور حجیم تر، مصرف سوخت کمتری نسبت به ام جی GT به ثبت می رساند. با این ترکیب موتور و جعبه دنده، لنسر تا ۱۹۲ کیلومتر بر ساعت، سرعت می گیرد و ظرف زمان ۱۱٫۵ ثانیه، شتاب صفر تا صد را پر می کند. اما ای کاش میتسوبیشی، شتاب و چالاکی لنسر را فدای فاکتور های اقتصادی نمی کرد! گیربکس CVT هر چقدر هم که پیشرفته باشد، برای خریداران جوان، فاقد هیجان است. البته میتسوبیشی برای جبران حس کسالت آور رانندگی با جعبه دنده CVT، دو پدال شیفتر کوچک هم پشت فرمان تعبیه کرده است تا حس تعویض مکانیکی دنده ها برای راننده، حتی به شکل مصنوعی، بازسازی شود. در خصوص سواری لنسر می توان گفت که اثری از خشکی مزدا ۳ نیست، اما نرمی تویوتا کرولا را هم ندارد! اما برگ برنده لنسر و به طور کلی یک میتسوبیشی، هندلینگ استثنایی آن است که به واسطه تجربه زیاد این کمپانی ژاپنی در طراحی سیستم تعلیق، چسبندگی لنسر را باید ستود.

ام جی GT

میتسوبیشی لنسر ۱۸۰۰

ام جی GT

نقاط مثبت: طراحی متفاوت و جوان پسند، کیفیت ساخت قابل قبول، امکانات مناسب، شتاب رضایت بخش، مصرف سوخت مناسب
نقاط منفی: هندلینگ معمولی، کمبود برخی از امکانات رفاهی، قطعات یدکی نایاب، بازار خرید و فروش کم رونق

میتسوبیشی لنسر ۱۸۰۰

نقاط مثبت: ظاهر جوان پسند، هندلینگ عالی، شتاب ثانویه قابل قبول، پایداری مناسب، امکانات رفاهی قابل قبول، ایمنی بالا، کیفیت ساخت بالا، استهلاک پایین، مصرف سوخت پایین
نقاط منفی: قطعات یدکی کمیاب، سواری نسبتا خشک، شتاب اولیه معمولی، کمبود برخی از امکانات رفاهی