چرا مردم همچنان خودرو پیشخرید میکنند؟/ اقتصاد به مردم میگوید: امروز بخر، فردا دیر است

چرا مردم حاضرند برای خودرویی که شاید ماهها بعد تحویل بگیرند، امروز پول پرداخت کنند؟ این گزارش بررسی میکند چگونه تورم، انتظارات تورمی، تحریمها و سیاستهای بازار خودرو، پیشخرید را به تصمیمی قابلدرک برای بسیاری از خریداران تبدیل کرده است.
وقتی خریدن از صبر کردن کمریسکتر میشود
هر بار که سامانههای فروش خودرو باز میشوند، هزاران نفر برای خرید محصولی ثبتنام میکنند که شاید هنوز تولید نشده باشد، شاید ماهها بعد به دستشان برسد و حتی گاهی قیمت نهایی آن نیز قطعی نباشد. از بیرون که نگاه کنیم، این رفتار چندان منطقی به نظر نمیرسد. چرا باید کسی سرمایه خود را برای ماهها درگیر قراردادی کند که با انواع ابهام و ریسک همراه است؟
پاسخ این پرسش را نباید فقط در صنعت خودرو جستوجو کرد. صفهای پیشفروش، بیش از آنکه درباره خودرو حرف بزنند، درباره اقتصاد ایران سخن میگویند. اقتصادی که طی سالهای گذشته یک پیام را بارها و بارها به مردم منتقل کرده است؛ اگر امروز نخری، احتمال زیادی وجود دارد که فردا همان کالا را گرانتر بخری.
به همین دلیل، بسیاری از خریداران هنگام ثبتنام فقط به خودرو فکر نمیکنند؛ آنها در حال تصمیمگیری درباره ارزش پول خود هستند. برای بخش قابل توجهی از جامعه، بزرگترین نگرانی دیگر تأخیر در تحویل خودرو نیست، بلکه کاهش قدرت خرید پولی است که امروز در اختیار دارند.
تجربه، مهمتر از وعدههاست
رفتار اقتصادی مردم بیش از آنکه به وعدههای سیاستگذاران وابسته باشد، از تجربه سالهای گذشته تأثیر میگیرد. خانوادهای که بارها افزایش قیمت خودرو، ارز، طلا یا مسکن را در فاصله چند ماه تجربه کرده، طبیعی است که نسبت به آینده محتاط باشد. حتی اگر بازار برای مدتی آرام شود، این خاطره جمعی بهسادگی از بین نمیرود.
همین تجربه باعث شده بسیاری از مردم کاهش قیمت را یک اتفاق موقتی و افزایش قیمت را روندی محتملتر بدانند. در چنین فضایی، صبر کردن دیگر یک تصمیم بدون هزینه نیست. بسیاری از خریداران تصور میکنند هر ماه تأخیر، آنها را یک قدم از خرید دورتر میکند.
به همین دلیل است که پیشخرید خودرو برای بخشی از جامعه نه یک انتخاب هیجانی، بلکه راهی برای حفظ قدرت خرید تلقی میشود؛ حتی اگر این تصمیم با ریسکهایی مانند تأخیر در تحویل، تغییر شرایط قرارداد یا بلاتکلیفی در زمان تحویل همراه باشد.
تورم فقط قیمتها را بالا نمیبرد؛ رفتار مردم را هم تغییر میدهد
یکی از مهمترین ویژگیهای اقتصادهای تورمی، تغییر رفتار مردم است. در چنین شرایطی، پول نقد بهتدریج ارزش خود را از دست میدهد و افراد تلاش میکنند داراییهای خود را به کالا یا سرمایه تبدیل کنند.
خودرو نیز در ایران سالهاست فقط یک وسیله حملونقل نیست. برای بسیاری از خانوادهها، خودرو به کالایی تبدیل شده که میتواند بخشی از کاهش ارزش پول را جبران کند. این نگاه الزاماً به معنای سرمایهگذار بودن همه خریداران نیست؛ بلکه واکنشی طبیعی به شرایط اقتصادی است.
در کنار تورم، نااطمینانیهای ناشی از تحریمها، نوسانات نرخ ارز و تغییرات مداوم سیاستهای واردات و تولید نیز این ذهنیت را تقویت کرده است که آینده بازار خودرو قابل پیشبینی نیست. وقتی مردم احتمال میدهند عرضه خودرو محدودتر شود یا هزینه تولید افزایش پیدا کند، ترجیح میدهند خرید خود را به امروز منتقل کنند.
در اقتصاد، بسیاری از تصمیمها بر اساس انتظار از آینده گرفته میشود، نه فقط واقعیت امروز. حتی اگر آن انتظار بعداً محقق نشود، همین تصور میتواند رفتار بازار را تغییر دهد.
اختلاف قیمت، انگیزهای که همچنان پابرجاست
عامل دیگری که نمیتوان از آن چشم پوشید، اختلاف قیمت کارخانه و بازار آزاد است. هر زمان این فاصله افزایش پیدا کرده، انگیزه ورود به طرحهای فروش نیز بیشتر شده است. برای بخشی از متقاضیان، پیشخرید تنها راه خرید خودرو نیست؛ فرصتی است که میتواند از زیان ناشی از تورم جلوگیری کند یا در صورت تداوم شکاف قیمتی، بازدهی اقتصادی نیز داشته باشد.
این موضوع البته به معنای حضور همه خریداران با انگیزه سود نیست. هنوز بخش بزرگی از ثبتنامکنندگان مصرفکنندگان واقعی هستند، اما حتی آنها نیز تصمیم خود را در فضایی میگیرند که تجربه سالهای گذشته، انتظار افزایش قیمت را پررنگتر از انتظار کاهش آن کرده است.
به بیان دیگر، اقتصاد ایران شرایطی ایجاد کرده که در آن، بسیاری از مردم ریسک پیشخرید را کمتر از ریسک خرید نکردن ارزیابی میکنند.
مسئله فقط خودرو نیست
اگر روزی تورم مهار شود، ارزش پول ثبات پیدا کند، سیاستهای بازار خودرو قابل پیشبینی باشد و فاصله قیمت کارخانه و بازار به حداقل برسد، جذابیت پیشخرید نیز به شکل محسوسی کاهش خواهد یافت. در چنین شرایطی، مردم دلیلی نمیبینند ماهها سرمایه خود را در انتظار تحویل یک خودرو نگه دارند.
اما تا زمانی که انتظارات تورمی، نااطمینانی اقتصادی و بیثباتی در بازار ادامه داشته باشد، احتمالاً صفهای پیشخرید نیز ادامه خواهند داشت. به همین دلیل، این صفها را نباید صرفاً نشانه تقاضای بالا برای خودرو دانست؛ آنها بازتاب تصویری بزرگتر هستند.
واقعیت این است که مردم برای یک خودرو ثبتنام نمیکنند؛ آنها در حال واکنش نشان دادن به اقتصادی هستند که سالها به آنها آموخته امروز بخر، چون ممکن است فردا دیر باشد.





معلومه که چرا…. که بعدا گرونتر به همدیگه بفروشن!
معلومه که چرا…. که بعدا گرونتر تو پاچه همدیگه کنن!
خرید خودروهای داخلی با این قیمت و کیفیت حرام و خیانت به ملت شریف ایران است خودرو سازان خودرو را به چهار برابر قیمت تمام شده به مردم میفروشند
جناب جبلی نویسنده محترم
رفتار مردم در زمینه خرید خودرو به عوامل متعددی وابسته هست که در اینجا می خواهم به مهمترین عامل،یعنی عامل تورم و قیمت دلار بپردازم.اگر قیمت دلار را در یک بازه زمانی ۳۰ ساله،یعنی از سالهای ۱۳۷۵ تا ۱۴۰۵ مبنا قرار دهیم،شاهدیم که تقریبا ما با دو دوره ۱۵ ساله مواجه هستیم،دوره هایی که از لحاظ اقتصادی تفاوت فاحشی با هم دارند.دوره نخست از سال ۱۳۷۵ تا سال ۱۳۹۰ را شامل می شود،در این دوره،نرخ فروش دلار آمریکا در بازار آزاد، از ۳۰۰ تومان در سال ۱۳۷۵ به حدود ۱۱۰۰ تومان در اوایل سال ۱۳۹۰ رسید،یعنی در یک بازه زمانی ۱۵ ساله،نرخ فروش دلار در بازار آزاد ایران تقریبا ۴ برابر شد.این همان دوره ای هست که کشور ما تحت تحریم های حداقلی قرار اشت و به جز کشور آمریکا،تقریبا تمامی کشورهای پیشرو جهان از جمله کشورهای اتحادیه اروپا،کانادا و استرالیا و ژاپن و کره جنوبی با ایران روابط اقتصادی عادی داشتند.در این دوره خودرو کم کم در بازار ایران داشت به یک کالای مصرفی تبدیل می شد و قیمت آن تقریبا ثابت و متعادل باقی مانده بود،مثلا قیمت خودروی پراید هاچ بک که معادل ۴ میلیون تومان در سال ۱۳۷۵ بود به حدود ۷ میلیون تومان در سال ۱۳۹۰ رسیده بود،یعنی کمتر از ۲ برابر در عرض ۱۵ سال و حتی کمتر از جهش ۴ برابری که قیمت دلار در این دوره ۱۵ ساله کرده بود. اما از سال ۱۳۹۰ بدین سو کشور ما تحت تحریم های شدید نفتی و بانکی قرار گرفت که تا به امروز ادامه دارد،یعنی در این دوره ۱۵ ساله دوم،قیمت ارز از ۱۱۰۰ تومان در اویل سال ۱۳۹۰ به حدود ۲۰۰۰۰۰ تومان در این روزها رسیده هست که تقریبا معادل ۱۸۰ برابر قیمت آن در ۱۵ سال پیش هست.با این جهش وحشتناک نرخ دلار و تحریم های شدیدی نفتی و بانکی در ۱۵ ساله دوم،یعنی از سالهای ۱۳۹۰ تا به امروز،کاملا قابل پیش بینی هست که خودرو به یک کالای سرمایه ای ارزشمندی تبدیل شود که خرید آن با هر شرایطی قابل توجیه هست و احتمالا هر کسی که امروز خودرو نخرد،بی شک در آینده ضرر هنگفتی را متحمل خواهد شد.
در مورد قسمت آخر حرفتون ،هیچ وقت این اتفاق نمی افته چون تفاوت نرخ هست که مردم این آشغال ها رو ثبتنام میکنن برای دلالی و این مهندسی خود خودرو سازها و دولت هست،در ضمن ثبتنام کردن از سال ۱۴۰۰ تا الان برای خودرو،از تورم و طلا عقب بوده فقط در مورد چند ماشین چینی بوده که از طلا هم جلو زده و البته تعداد این ماشینها خیلی کم بوده،در کل فقط و فقط از پول نقد نگه داشتن بهتره
سهند s و پراید وانت تاخیر بسیار زیادی دارن. مخصوصا پراید وانت که ماههاست متقاضیان را بیکار گذاشته تا ماشین بیاد. هم لنگ خرج خونه و زندگی اند و هم درد بی ماشینی. اما سایپا واقعا خواااابه.
رفتار مردم تورم زاست.