پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

بی توجهی به جان مردم در نزاع های خصوصی سازی خودروسازان

نزاع و درگیری میان مخالفان و موافقان واگذاری سهام ایران خودرو به یک قطعه ساز با توجه به نزدیکی زمان برگزاری مجمع شدت گرفته است، اما نکته تأسف‌آور این است که هیچ یک از طرفین ارزشی برای جان مردم و حق سهام‌داران قائل نیستند و بازی با واژه هایی مانند انحصار، اهلیت، سرنوشت کارگران و قطعه سازان بیش‌تر اهمیت دارد.

به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، یکی از شاخص‌های مهم در حوزه آسیب‌های اجتماعی، تعداد مرگ‌ومیر حوادث غیرطبیعی است. در ایران نسبت تلفات تصادفات رانندگی به کل کشته شدگان حوادث غیرطبیعی نزدیک به ۴۰ درصد است و نسبت به دیگر عوامل مرگ‌های غیرطبیعی بیش‌ترین سهم را دارد.

آمار کشته‌شدگان تصادف رانندگی در سال ۱۴۰۲ در ایران نشان می‌دهد حدود ۲۰.۰۴۵ نفر در تصادف‌های جاده‌ای کشور جان خود را از دست داده‌اند. همچنین میزان مجروحان تصادف‌ها از ۳۶۹ هزار نفر به بیش از ۳۹۱ هزار نفر رسیده‌است.

با توجه به میزان تولید و گستردگی توزیع، محصولات دو خودروساز بزرگ کشور سهم زیادی در تصادف‌ها دارند. البته این محصولات علت تمام تلفات به شمار نمی آید، بلکه عوامل دیگر مانند نیروی انسانی و جاده ها نیز سهم بسزایی در این آمار دارند.

در این میان از کنار کیفیت محصولات تولید داخل به سادگی نمی توان عبور کرد. محصولاتی که به رغم تلاش خودروسازان باز هم فاصله معناداری با آن‌چه باید دارند.

دلیل اصلی این موضوع هم به مدیریت دولتی این دو خودروساز مرتبط می شود. به همین علت بسیاری از کارشناسان و منتقدان به جد اعتقاد دارند که برای عبور از وضعیت فعلی و قرار گرفتن در مسیر توسعه، کاهش فاصله، سرعت گرفتن توسعه، خروج از زیان و کاهش زیان های جانی و مالی، راهی جز خصوصی سازی این دو خودروساز وجود ندارد.

در این وضعیت بحث واگذاری باقی مانده سهام دولتی قاعدتاً باید به طور طبیعی خارج از حب و بغض های سیاسی سمت موضوعاتی برود که براساس آن خودروسازی کشور بتواند محصولات باکیفیت و مطمئن تری تولید و تحویل بدهد، اما برخلاف تصور تمام هم و غم مخالفان و موافقان خصوصی سازی معطوف به اتهام زنی و عدم صلاحیت اهلیت خرید سهام ایران خودرو توسط یک قطعه ساز شده است.

این‌که این شرکت متهم و یا این‌که از اتهام‌ها تبرئه شده است را باید دستگاه های حکومتی مرتبط جواب بدهند، اما پرسش اصلی این است که چرا جان مردم و چگونگی کاهش تلفات جاده ای، اهمیت کم‌تری برای این بخش از منتقدان دارد.

آن‌ها به نحوی درباره از بین رفتن قطعه سازها و شکل گیری انحصار حرف می زنند که انگار قطعه سازان حال و روز خوبی دارند و اصلاً انحصاری هم وجود ندارد. به بیان دیگر به نظر می رسد این افراد با مطرح کردن موضوعاتی که ارتباطی با خصوصی ندارد و با تنزل بحث در حال منحرف کردن مسیر خصوصی سازی است.

این‌که چه تعداد از شهروندان بر اثر این نوع مدیریت و دیدگاه جان و سلامتی و آینده خود را از دست می دهند، هیچ جایی در اندیشه ایشان ندارد، بلکه مهم مخالفت است. با این تفکر واقعاً برای مردم مالک آینده ایران خودرو و هیئت مدیره هیچ تفاوتی نخواهد داشت، چراکه نتیجه یکی است.