پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

کادیلاک سویل؛ تامکت جاده‌های ایران + ویدیو معرفی

سویل را می‌توان یک خودروی آمریکایی تمام عیار و اصیل دانست که به مانند تامکت افسانه‌ای که فقط در اختیار نیروی هوایی ایران و آمریکا قرار داشت، این خودرو نیز صرفا در ایران و ایالات متحده به تولید رسید؛ خودرویی لوکس، قدرتمند و سرشار از تکنولوژی‌های فراتر از زمان خود که حالا در اسب بخار به تست و بررسی آن پرداخته‌ایم.

کادیلاک سِویل (Seville) را باید یکی از محصولات شاخص و پیشرو صنعت خودروی آمریکا در دهه ۱۹۷۰ میلادی دانست؛ سدان لوکس و نوآورانه‌ای از زیرمجموعه جنرال موتورز که با تکیه بر فناوری‌های روز، تجهیزات رفاهی متعدد و رویکردی متفاوت در طراحی، جایگاه ویژه‌ای در میان خودروهای گران‌قیمت آن دوران داشت. با این حال، اهمیت سویل برای ایران فراتر از ویژگی‌های فنی و جایگاه لوکس آن بود؛ چراکه ایران به‌واسطه شرکت جنرال موتورز ایران، که بعدها به پارس خودرو تغییر نام داد، به تنها کشور خارج از ایالات متحده تبدیل شد که محصولات کادیلاک را مونتاژ می‌کرد. تولید این خودرو با نام کادیلاک ایران از اواخر دهه ۱۹۷۰ آغاز شد و سویل به یکی از لوکس‌ترین و مجهزترین خودروهای مونتاژ داخل در بازار ایران تبدیل شد؛ اتفاقی که جایگاه صنعت خودروی کشور را در آن مقطع تاریخی متمایز می‌کرد.

ویدیو معرفی

نسل‌های سویل؛ آغاز بحران نفتی و رژیم لاغری آمریکایی‌ها

بحران نفتی سال ۱۹۷۳ و افزایش اهمیت مصرف سوخت، صنعت خودروسازی آمریکا را در مقطعی تاریخی قرار داد که در آن، فلسفه سنتی “هرچه بزرگ‌تر، بهتر” به‌ تدریج جای خود را به ساخت خودروهای جمع‌وجورتر و کارآمدتر می‌داد. هم‌زمان، رشد محبوبیت خودروهای لوکس اروپایی، به‌ویژه محصولات مرسدس‌بنز، ب‌ام‌و و آئودی، جنرال موتورز را به بازنگری در رویکرد برند کادیلاک واداشت؛ نتیجه این تغییر نگرش، تولد سویل در سال ۱۹۷۵ به‌عنوان مدل سال ۱۹۷۶ بود. نسل اول سویل با وجود ابعاد کوچک‌تر نسبت به مدل‌های سنتی کادیلاک، همچنان خودرویی گران‌قیمت و مجهز به شمار می‌رفت و از پیشرانه ۵.۷ لیتری هشت سیلندر خورجینی اولدزموبیل با سامانه تزریق سوخت الکترونیکی آنالوگ بهره می‌برد؛ همچنین، عرضه رایانه سفری دیجیتال تریپ‌مستر در سال‌های پایانی این نسل، سویل را به یکی از پیشگامان استفاده از تجهیزات الکترونیکی پیشرفته در خودروهای آمریکایی تبدیل کرد. نسل دوم که برای مدل سال ۱۹۸۰ معرفی شد، با تغییر آرایش فنی به محور محرک جلو و طراحی متفاوت بخش عقب موسوم به Bustleback، مسیر تازه‌ای را در طراحی این سدان لوکس دنبال کرد؛ بااین‌حال، مشکلات فنی برخی پیشرانه‌ها، از جمله موتورهای دیزلی و سامانه تغییر حجم فعال، به اعتبار آن آسیب زدند. نسل سوم از سال ۱۹۸۶ با بدنه‌ای کوتاه‌تر، پیشرانه هشت سیلندر نصب‌شده به‌صورت عرضی و انتقال نیرو به چرخ‌های جلو از راه رسید و در سال ۱۹۸۸، نسخه اسپرت‌تر STS با تعلیق و تنظیمات فنی متفاوت به خانواده سویل اضافه شد. نسل چهارم، متعلق به سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷، با بدنه‌ای مدرن‌تر، شیشه عقب شیب‌دار و دو تیپ اصلی SLS و STS معرفی شد؛ نقطه عطف این نسل، ورود پیشرانه ۴.۶ لیتری نورث‌استار با چهار میل‌بادامک و ۳۲ سوپاپ بود که در نسخه STS قدرت را به ۳۰۰ اسب بخار رساند و جایگاه سویل را در میان سدان‌های لوکس پرفورمنس تقویت کرد. سرانجام، نسل پنجم در سال ۱۹۹۷ به‌عنوان مدل سال ۱۹۹۸ معرفی شد و با حفظ ساختار موتور عرضی و انتقال نیرو به چرخ‌های جلو، بهبودهایی در سیستم تعلیق و کیفیت رانندگی ارائه داد؛ نسخه STS همچنان از پیشرانه ۴.۶ لیتری نورث‌استار با قدرت ۳۰۰ اسب بخار استفاده می‌کرد و می‌توانست در حدود ۶.۴ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت برسد. این نسل آخرین فصل از تاریخ سویل بود و تولید آن در سال ۲۰۰۳ پایان یافت تا کادیلاک STS از سال ۲۰۰۵ جای آن را بگیرد. به این ترتیب، سویل طی پنج نسل، مسیری از کوچک‌سازی و سازگاری با تحولات بازار تا تبدیل‌شدن به یک سدان لوکس مجهز و قدرتمند را پیمود؛ خودرویی که تاریخچه آن بازتابی از تغییر ذائقه مشتریان آمریکایی و تحول صنعت خودروی این کشور در فاصله دهه ۱۹۷۰ تا آغاز قرن بیست‌ویکم است.

نام سویل

نام سویل (Seville) از نام شهر تاریخی سویا (Sevilla) در جنوب اسپانیا گرفته شده است؛ شهری که نام آن در زبان انگلیسی به شکل Seville نوشته می‌شود. کادیلاک پیش‌تر نیز از نام‌های برگرفته از مکان‌های اروپایی برای محصولات لوکس خود استفاده کرده بود و انتخاب سویل در دهه ۱۹۷۰، با هدف تقویت هویت لوکس و متمایز این سدان آمریکایی صورت گرفت.

سویل برپایه نووا

کادیلاک سویل با هدف رقابت در بازار سدان‌های لوکس میان‌سایز توسعه یافت تا برخلاف مدل‌های بزرگی همچون دویل، الدورادو و فیلیت‌وود، ابعادی جمع‌وجورتر داشته باشد. این خودرو بر پایه پلتفرم X جنرال موتورز، مشترک با شورولت نووا و بوئیک اسکای‌لارک، شکل گرفت؛ اما اصلاحات گسترده در شاسی و سیستم تعلیق، ساختار آن را به پلتفرم K-Body تبدیل کرد تا کیفیت سواری با استانداردهای کادیلاک هماهنگ شود. سویل با آرایش موتور جلو و انتقال نیرو به چرخ‌های عقب (FR) و بدنه یکپارچه مونوکوک، اواخر سال ۱۹۷۵ به‌عنوان مدل سال ۱۹۷۶ روانه بازار شد.

طراحی سویل به بیل میچل، طراح نامدار جنرال موتورز و از شاگردان هارلی اِرل، سپرده شد؛ خودرویی با الهام از رولزرویس سیلور شدو که ابعاد آن به ۵۱۸۰ میلی‌متر طول، ۱۸۲۰ میلی‌متر عرض و ۱۳۹۰ میلی‌متر ارتفاع، با فاصله محوری ۲۹۰۰ میلی‌متری می‌رسید. بدنه‌ای جعبه‌ای با تناسبات کشیده، جلوپنجره بزرگ کرومی، چهار چراغ مستطیلی و کاپوت بلند در کنار صندوق عقب کوتاه، هویت بصری سویل را شکل می‌دادند؛ سبکی که با سقف پوشیده از وینیل متضاد، تزئینات کرومی گسترده و چراغ‌های عقب کوچک، هم‌زمان اصالت طراحی آمریکایی و گرایش تازه کادیلاک به خودروهای لوکس جمع‌وجورتر را به نمایش می‌گذاشت. سویل با سقف چرمی و ترکیب رنگ‌های هماهنگ و کم نظیر بدنه و کابین (بدنه قهوه‌ای داخل موکایی، بدنه نقره‌ای داخل طوسی، بدنه سبز داخل سدری، بدنه سفید داخل آبی و…) آمده بود تا در برابر سدان‌های لوکس اروپایی، تعریفی تازه از تجمل آمریکایی ارائه کند.

تصویر ۱ از ۴

اما جذابیت سویل و تفاوت های آن با نووا صرفا به بخش پلتفرم و فنی ختم نمی‌شوند. با قرار گرفتن در کابین سویل هم شما بار دیگر شاهد لوکس گرایی بی حد و مرز آمریکایی‌ها و امکانات خارق العاده خودرو در آن سال‌ها هستید. کابین با خطوط افقی و متشکل از حجم‌های مستطیلی شکل گرفته و متریال و چوب کاری‌ها نیز در بهترین حد ممکن خود قرار دارند.

از طریق فیبر نوری و دو برآمدگی روی گلگیرهای جلو می‌توانید از روشن و خاموش بودن و سالم بودن پکیج چراغ‌های جلو آگاه شوید. همچنیم شب هنگام برای پیدا کردن جای کلید زیر دستگیره‌های بیرونی کافیست کلید دستگیره را یکبار فشار دهید تا نور زیر آن‌ها و نورهای داخل کابین حسابی برایتان خودنمایی کنند. آینه‌های جانبی از داخل اتاق قابل تنظیم هستند و سوییچ نیز اگر جا بماند صدایی پخش می‌شود که شما را از این موضوع آگاه نماید.

تنظیم چند جهته فرمان، ساعت دیجیتالی، صدای پیانویی برای چک سیستم انژکتور، نمایش خطاهای خودرو در نمایشگر نواری بالای داشبورد، چراغ سبز و نارنجی نشانگر مصرف اقتصادی و یا بالا در مقابل راننده، برف پاک‌کن‌های مخفی شونده، تهویه اتومات، صندلی‌های برقی، سیستم تنظیم ارتفاع محور عقب بر اساس وزن صندوق و سرنشینان، سیستم کامپیوتر سفری بسیار پیشرفته، نشانگر مصرف سوخت لحظه‌ای و میانگین، صندوق پران، چراغ مطالعه مجزای ردیف دوم، فندک مجزای ردیف دوم، زیرآرنجی ردیف دوم، خلاص شدن ترمز دستی با خارج شدن شیفتر دنده از حالت پارک، آنتن برقی، قفل دف عقب، زاپاس بدون باد با کپسول باد مخصوص و… از دیگر امکاناتیست که برای آن سال‌ها فراتر از زمان خود بوده و حقیقتا حیرت آور به نظر می‌رسند.

مشخصات فنی

کادیلاک سویل به پیشرانه ۵.۷ لیتری V8 یا ۳۵۰ اینچ مکعب شانزده سوپاپ مجهز است. این موتور از خانواده SBC شورولت نبوده و در اصل به اولدزمبیل تعلق دارد.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های فنی این پیشرانه، استفاده از سیستم تزریق سوخت انژکتوری با کنترل کامپیوتری به‌جای سامانه کاربراتوری است. به همین دلیل، با وجود حجم یکسان ۵.۷ لیتری، پیشرانه سویل از نظر ساختار و سیستم سوخت‌رسانی با موتورهای مشابه مورد استفاده در بیوک ایران و شورولت بلیزر تفاوت‌های قابل‌توجهی دارد.

این پیشرانه قادر به تولید ۱۸۰ اسب بخار قدرت و ۳۷۳ نیوتن متر گشتاور بوده که وظیفه انتقال آن به محور عقب، بر عهده یک گیربکس سه سرعته اتوماتیک است.

شتاب صفر تا صد ۱۲ ثانیه‌ای و تعلیق عقب شمش چند لایه به همراه ترمزهای دیسکی نیز از دیگر ویژگی‌های فنی این خودرو به حساب می‌آیند.

از تجربه سواری این خودرو می بایست در گام اول به مبلمان بسیار راحت و با کیفیت کابین اشاره کرد. سواری خودروبسیار نرم بوده و توانمندی فوق العاده پیشرانه نیز از دیگر مواردیست که به سرعت جلب نظر می‌کند. تعویض‌های بسیار خوب گیربکس خصوصا از دنده ۱ به ۲، کش آمدن دنده ۲ تا سرعت‌های بالا و کابین بسیار جفت و جذب و بی صدا هم هوش از سر راننده می‌برند. تصور کنید که این موارد را برای سال ۱۹۷۰ ذکر می‌کنیم و خودروی مدل ۲۰۲۶ در این مطلب مورد تست و بررسی قرار نگرفته؛ هرچند این کادیلاک به واقع از بسیاری از خودروها یا به عبارت دقیق‌تر گجت‌های امروزی بسیار جذاب‌ترو با ابهت تر است.