پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

دلیل پافشاری برای تولید خودروهای ناقص چیست؟

احضار دو خودروساز بزرگ کشور از سوی سازمان بازرسی کل کشور و تفهیم اتهام مبنی عدم ایفای تعهدات و پیگیری شایعات مبنی بر احتکار، جدا از پرسش های بنیادین در این زمینه یک پرسش اساسی و بسیار قابل تأمل را نیز به میان می کشد، دلیل پافشاری  برای تولید خودروهای ناقص چیست؟

با ورود دوباره سازمان بازرسی به موضوع خودروهای ناقص مانده در پارکینگ خودروسازان و پیگیری علت آن، به نظر می رسد این پرسش اصلی و اساسی مطرح نشده یا برای این سازمان مهم نبوده است یا در حیطه کاری اش قرار ندارد،‌ اما برای بسیاری این موضوع مهم و اساسی جلوه می کند. در زمانی که قطعات لازم برای تجاری سازی خودروها وجود ندارد، چرا نباید خطوط تولید متوقف شوند؟ چرا باید مشغول به تولیداتی باشند که فقط و فقط هزینه‌زاست و بار را سنگین تر می کند؟ در این میان، توجهی به برخی شایعات مبنی بر تعمد در احتکار نخواهیم داشت، اما چرایی اصرار بر تولید خودروهای ناقص واقعاً جای پرسش و تعجب دارد؛ آن هم در شرایطی که نقدینگی به یک گلوگاه نفس‌گیر برای فعالان صنعت خودرو بدل شده است.

آمارهایی پرسش برانگیز

براساس آمار بیش از ۱۸۰ هزار خودرو ناقص کف پارکینگ خودروسازان مانده است. اگر به طور میانگین قیمت هر کدام از این خودروها را ۲۰۰ میلیون تومان در نظر بگیریم با رقمی معادل ۳۸ هزار میلیارد تومان مواجه می شویم. یعنی نزدیک به نیمی که قطعه سازان طلب دارند. در واقع، اگر این خودروها تولید نمی شد این میزان هم‌اکنون در اختیار قطعه سازان بود و شاید خودروسازان با مدیریت سایر هزینه ها می توانستند به تعهد تسویه ۱۲۰ روزه خود نیز پایبند بمانند. ضمن این که، تولید خودروهایی که تولید اما تجاری نمی شوند هزینه های خود را دارد. از خواب سرمایه و عدم گردش آن تا هزینه هایی مانند دستمزد کارگران و کارمندان، استهلاک خطوط تولید، هزینه های مصرفی، نقل و انتقال و پارکینگ های اجاره ای بخش دیگری از هزینه های عمده تولید هستند که به نوبه خود دوباره تکرار هم خواهند شد.

این یک سوی ماجراست و سوی دیگرش به زمانی مرتبط می شود که ریزتراشه ها برای خطوط تولید تأمین شوند. در این صورت، این خودروها باید مجدد به خطوط تولید بیایند. به طور طبیعی خودروهایی که در پارکینگ می مانند برای تجاری شدن غیر از قطعاتی که ناقص بودند با مشکلات دیگری نیز مواجه می شوند. به بیان ساده، بنزین، روغن موتور، واسکازین، آب و لاستیک باید عوض شوند. به این ها باید هزینه های اشغال و استهلاک دوباره خطوط تولید و هزینه های تولید را اضافه کرد. ضمن این که، باز هم هزینه حمل و نقل و تست های مجدد برای تأیید نهایی به این خودروها تحمیل می شود. بنابراین باز هم پرسش اصلی و اساسی مطرح می شود؛ دلیل و پافشاری برای تولید خودروهای ناقص چیست؟

چه کسی یا کسانی اصرار دارند؟ نفعی اقتصادی در میان است؟ آیا سیاست‌مداران برای کمرنگ نشان دادن و بی اثر کردن تحریم ها این گونه به جان منابع عمومی افتاده اند؟ آیا کارنامه محور بودن مدیران نقشی دارد؟ آیا اصرار وزیر بر روشن ماندن چراغ تولید دلیل این مسئله است؟ آیا کسی جرئت و جسارت ندارد که بگوید تولید نمی کنیم چون صرف اقتصادی ندارد؟ آیا ریشه در حکمرانی اقتصادی دولت بر این صنعت است؟ در این فقره مشخص نیست که واقعاً دلیل اصلی و چرایی واقعی این ماجرا چیست؟

در این میان و با توجه به مهم بودن این دو خودروساز برای حکمرانی اقتصادی کشور، به نظر می رسد خروجی ورود سازمان بازرسی کل کشور به این قضیه، چیزی شبیه به برخورد با خودروسازان بخش خصوصی که حواله های معوق دارند باشد. هر چند الان بیش تر آن کارخانه ها تعطیل شده اند، اما دست مردم از احقاق حقوق خود کوتاه مانده است. تنها حاصل تولید این گونه خودروها افزایش زیان ها و بدهی هایی است که بیش از پیش بر سرعت خشک شدن ریشه تولید می انجامد. در این میان، نه دلایل و توضیحات و توجیهات خودروسازان به درد مردم می خورد و نه گره ای از کار باز می کند. تنها در این میان، منابع عمومی و همچنین منابع متعلق به بخش خصوصی است که به دلیل بی درایتی یا بی توجهی از بین می رود.

اگر جاده مخصوص سیاسی نبود

به این موضوع از زاویه دیگری نیز می توان نگاه کرد. اگر جاده مخصوص سیاسی نبود به راحتی می توانستند این موضوع را مدیریت کنند و مانند بسیاری از ابرخودروسازان دنیا فتیله تولید را پایین بکشند، اما به نظر می رسد که ایران سرزمین آمار شده باشد، چراکه تولید خودروهای غیر تجاری در این حجم و اندازه به هیچ وجه توجیه اقتصادی ندارد و نخواهد داشت، مگر این که قرار باشد اقتصاد تاوان سیاست را بدهد. البته در ظاهر اقتصاد است و در اصل هزینه و تاوان این گونه نگاه را ملت داده و می دهند. وزرا و مدیران دولت و وکلای مجلس و رؤسای سازمان ها و نهادهای مرتبط می آیند و می روند. در این میان، تنها مردم مانده و می مانند و هزینه هایی که ناخواسته به آن ها تحمیل شده و می شود.

علی طجوزی

پایگاه خبری اسب بخار