انقلاب سبز رنو در قلب فرانسه؛ سکوت خاکستری در دل ایران

در حالی که، رنو برای پنج سال آینده بیش از ۱۰ میلیارد یورو در فرانسه سرمایهگذاری میکند تا تولید خودروهای برقی ارزانقیمت را به یک مزیت رقابتی تبدیل کند، صنعت خودروی ایران همچنان با مسائلی دستوپنجه نرم میکند که بخش مهمی از جهان سالهاست از آنها عبور کرده است. یک سو، سرمایهگذاری برای ساختن آینده خودروست و سوی دیگر، صنعتی که هنوز بخش قابلتوجهی از انرژی خود را صرف حفظ وضع موجود میکند. فاصله فقط در فناوری نیست؛ فاصله در نگاه به آینده و فقر در تفکر است.
به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، تصمیم اخیر رنو برای سرمایهگذاری ۱۰ میلیارد یورویی، صرفاً یک پروژه تولیدی نیست. این شرکت دریافته که رقابت آینده خودرو در انحصار مدلهای لوکس و گرانقیمت نخواهد بود. میدان اصلی رقابت، تولید خودروی برقی با قیمت قابل دسترس برای طبقه متوسط است؛ همان بازاری که شرکتهای چینی با سرعت در حال تصاحب آن هستند.
بازگشت رنو ۵ در نسخه تمامبرقی، نماد همین تغییر مسیر است؛ خودرویی که قرار نیست فقط یک محصول نوستالژیک باشد، بلکه قرار است نشان دهد فناوری پاک میتواند از کالای لوکس به محصولی عمومی تبدیل شود.
سرمایهگذاری رنو در عین حال به باتری، نرمافزار، مهندسی، زنجیره تأمین و اشتغال صنعتی متصل است. یعنی یک خودروساز بزرگ، خودرو را جدا از اکوسیستم صنعتی آن نمیبیند. آینده خودرو فقط در خط مونتاژ ساخته نمیشود؛ در آزمایشگاه، دانشگاه، کارخانه باتری، شرکت نرمافزاری و شبکه قطعهسازی هم ساخته میشود.
ایران کجای این تصویر است؟
مقایسه رنو با صنعت خودروی ایران از یک جهت دردناک است: مسئله فقط این نیست که ایران چند مدل خودروی برقی کمتر دارد. مسئله این است که هنوز نقشه روشنی از جایگاه صنعت خودرو در اقتصاد آینده دیده نمیشود.
در ایران، خودرو همچنان بیش از آنکه یک صنعت فناوریمحور باشد، درگیر قیمتگذاری، زیان انباشته، مشکلات نقدینگی، کیفیت، محدودیت واردات، فرسودگی خطوط تولید و چالشهای زنجیره تأمین است. در چنین شرایطی، صحبت از رقابت جهانی در خودروهای برقی گاهی شبیه صحبت از مرحلهای است که هنوز مقدمات ورود به آن فراهم نشده است.
خودروهای برقی فقط با تغییر موتور بنزینی به موتور الکتریکی متولد نمیشوند. این صنعت به باتری، زیرساخت شارژ، مدیریت انرژی، الکترونیک قدرت، نرمافزار و شبکهای از تأمینکنندگان تخصصی نیاز دارد. اگر این زنجیره شکل نگیرد، «خودروی برقی» نهایتاً به یک محصول مونتاژی تبدیل خواهد شد، نه یک جهش صنعتی.
فاصله، فقط تکنولوژیک نیست
نکته مهمتر این است که جهان در حال تغییر مدل کسبوکار خودروست. شرکتها برای کاهش هزینه، نزدیککردن زنجیره تأمین به بازار، توسعه باتری و پایینآوردن قیمت تمامشده سرمایهگذاری میکنند. رقابت از کارخانه به آزمایشگاه و از موتور به نرمافزار کشیده شده است.
اما صنعت خودروی ایران همچنان درگیر حل مسائل روزمره خود مانده است. در این میان، خطر اصلی فقط عقبماندن از یک فناوری جدید نیست؛ خطر، از دست دادن یک نسل کامل از فرصت صنعتی است.
رنو امروز برای فردا سرمایهگذاری میکند. ولی ایران برای کدام فردا آماده میشود؟
بنابراین انقلاب سبز رنو در قلب فرانسه، فقط خبر یک سرمایهگذاری ۱۰ میلیارد یورویی نیست؛ آینهای است که جایگاه امروز صنعت خودروی ایران را هم نشان میدهد. در یک سوی این آینه، حرکت، سرمایه و فناوری دیده میشود و در سوی دیگر، سکوت خاکستری صنعتی که اگر دیر بجنبد، فاصلهاش با جهان خودرو دیگر فقط چند مدل و دور ماندن از تکنولوژیهای جدید نخواهد بود.





چرا اینقدر نمک به زخم این مردم و کشور می پاشید؟
مشکلات داریم، درست ولی الان در وسط یک جنگ سرنوشت ساز هستیم و این حرف ها را فقط یک خائن به وطن می زند.
رنو حرکتی زده که اگر نمی کرد باید عیبش می کردیم. ولی ما تو وسط تحریم های ظالمانه و خیانت عده ای مافیا گیر کردیم.
خواهشا از این تیترهای سیاسی و ضد آرامش و آسایش نزنید.
شما فقط خبرت رو منتشر کن چه کار داری سیخ به زخم جامعه می زنی.
مصطفی جان مشخصه که هر شب پ ر چ م
به دست
در حال تکان دادنی عزیز جان
فعلا دانش آموزان انقلاب سیاه کردن