پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

هر ۲۷ دقیقه یک کشته؛ جاده‌های ایران چگونه قربانی می‌گیرند؟

۱۹ هزار و ۵۴۰ نفر؛ این فقط یک عدد در جدول آمار نیست، بلکه شمار انسان‌هایی است که در سال ۱۴۰۴ در تصادفات رانندگی جان باختند. در کنار آن، ۳۷۸ هزار و ۷۲۹ مصدوم قرار دارد؛ آماری که نشان می‌دهد جاده‌ها و معابر کشور همچنان یکی از جدی‌ترین میدان‌های مرگ و آسیب هستند.

به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، آخرین آمار منتشرشده نشان می‌دهد که تصادفات همچنان سهم بالایی در تلفات انسانی داشته و این معضل همچنان به قوت خود باقی مانده است. در این میان، دلایل متعددی از جمله خطای انسانی، کیفیت خودروها و جاده‌های ناایمن برای این موضوع عنوان می‌شود.

روزانه ۵۳ قربانی

بر اساس آمار رسمی، در سال ۱۴۰۴، ۱۹ هزار و ۵۴۰ نفر در حوادث رانندگی کشور جان خود را از دست داده‌اند. یعنی به‌طور متوسط روزانه حدود ۵۳ نفر قربانی تصادفات شده‌اند؛ رقمی معادل بیش از دو کشته در هر ساعت.

هر ۲۷ دقیقه یک کشته

محاسبه ساده این آمار نشان می‌دهد به‌طور متوسط تقریباً هر ۲۷ دقیقه یک نفر در تصادفات رانندگی جان خود را از دست داده است؛ عددی که شاید بیش از هر جدول و نموداری بتواند ابعاد بحران تلفات رانندگی در کشور را به تصویر بکشد.

از مجموع جان‌باختگان، ۱۳ هزار و ۳۸۲ نفر در محورهای برون‌شهری، ۴ هزار و ۹۷۹ نفر در معابر درون‌شهری و یک‌هزار و ۷۳ نفر در محورهای روستایی جان باخته‌اند. بنابراین، بیشترین سهم تلفات همچنان مربوط به محورهای برون‌شهری است.

۳۷۸ هزار مصدوم در یک سال

مرگ تنها بخشی از صورت‌حساب تصادفات است. در سال ۱۴۰۴، ۳۷۸ هزار و ۷۲۹ نفر در حوادث رانندگی مصدوم شده‌اند؛ یعنی به‌طور متوسط روزانه بیش از یک‌هزار نفر در سوانح رانندگی آسیب دیده‌اند.

این حجم از مصدومیت، تنها یک مسئله آماری نیست. بسیاری از مصدومان تصادفات با آسیب‌های جدی، دوره‌های طولانی درمان و گاه ناتوانی‌های جسمی مواجه می‌شوند. در نتیجه، هزینه واقعی سوانح رانندگی بسیار فراتر از تعداد فوتی‌هاست و خانواده‌ها، نظام درمان و بیمه و در نهایت اقتصاد کشور، هزینه آن را پرداخت می‌کنند.

تهران در صدر تلفات

در میان استان‌های کشور، تهران با یک‌هزار و ۵۶۵ فوتی، بیشترین تعداد جان‌باختگان تصادفات را در سال ۱۴۰۴ ثبت کرده است. پس از تهران، فارس با یک‌هزار و ۵۴۳ فوتی و سیستان و بلوچستان با یک‌هزار و ۳۹۰ فوتی قرار دارند.

تفاوت شرایط این استان‌ها نیز نشان می‌دهد بحران تصادفات را نمی‌توان صرفاً به یک عامل یا یک نوع مسیر نسبت داد. از معابر پرتردد شهری تا جاده‌های طولانی برون‌شهری، تلفات رانندگی همچنان قربانی می‌گیرد.

شهریور؛ مرگبارترین ماه

آمار ماهانه نیز تصویر قابل تأملی ارائه می‌دهد. شهریورماه با ۲ هزار و ۶۲ فوتی، مرگبارترین ماه سال ۱۴۰۴ بوده است. در مقابل، دی‌ماه با یک‌هزار و ۱۷۰ فوتی کمترین تعداد تلفات را ثبت کرده است.

فاصله قابل توجه میان این دو رقم، اهمیت حجم تردد و شرایط سفر در دوره‌های مختلف سال را نشان می‌دهد؛ به‌ویژه در ماه‌هایی که سفرهای جاده‌ای افزایش پیدا می‌کند.

۵۶۰ هزار قربانی در ۲۹ سال

اگر آمار سال ۱۴۰۴ را در یک قاب بزرگ‌تر قرار دهیم، ابعاد بحران نگران‌کننده‌تر می‌شود. از سال ۱۳۷۶ تا پایان ۱۴۰۴، بیش از ۵۶۰ هزار نفر در حوادث رانندگی کشور جان خود را از دست داده و بیش از یک میلیون و ۶۶۱ هزار نفر مجروح شده‌اند.

تنها در فاصله سال‌های ۱۴۰۰ تا پایان ۱۴۰۴ نیز ۹۱ هزار و ۲۶۱ نفر قربانی سوانح رانندگی شده‌اند.

حتی مقایسه دو سال اخیر نیز نشانه‌ای از کاهش پایدار تلفات ارائه نمی‌کند. در سال ۱۴۰۳، ۱۹ هزار و ۴۳۵ نفر جان باختند و این رقم در سال ۱۴۰۴ به ۱۹ هزار و ۵۴۰ نفر رسید؛ یعنی ۱۰۵ نفر افزایش.

وقتی مرگ عادی می‌شود

شاید نگران‌کننده‌ترین بخش ماجرا، خود عدد ۱۹ هزار و ۵۴۰ نباشد؛ بلکه این باشد که چنین ارقامی به‌مرور در گزارش‌های سالانه به یک عدد تکراری تبدیل شوند.

پشت هر فوتی، یک خانواده و یک زندگی قرار دارد و پشت صدها هزار مصدوم نیز هزینه‌هایی وجود دارد که در آمار رسمی فوتی‌ها دیده نمی‌شود.

وقتی در پنج سال بیش از ۹۱ هزار نفر در تصادفات جان خود را از دست داده‌اند و طی نزدیک به سه دهه شمار قربانیان از ۵۶۰ هزار نفر عبور کرده است، دیگر نمی‌توان با مجموعه‌ای از حوادث رانندگی مواجه بود؛ با یک بحران مزمن و ملی روبه‌رو هستیم.

تصادف شاید در چند ثانیه رخ دهد، اما هزینه آن برای خانواده و جامعه می‌تواند سال‌ها ادامه داشته باشد. مسئله اینجاست که وقتی هر ۲۷ دقیقه یک نفر قربانی می‌شود، دیگر نمی‌توان این مرگ‌ها را صرفاً حادثه نامید؛ این آمار، زنگ خطری است که سال‌هاست به صدا درآمده است.