پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

کرونا: خودرویی که به اندازه ویروسش ترسناک نبود!

این روزها «کرونا» یکی از اصلی ترین کلیدواژه هایی است که از زبان مردم شنیده می شود. یک ویروس خطرناک و کُشنده که شیوع آن از شهر ووهان چین آغاز شد.

این ویروس از خانواده ویروس های سارس است و نوع پیشرفته آن منجر به سندروم تنفسی حاد می شود. برخلاف تصور عموم مردم، ویروس کرونا هرگز ویروس جدیدی نیست. کرونا ویروس ها مجموعه ای از ویروس ها هستند که می توانند در قالب یک سرما خوردگی ساده تا بیماری های شدید تنفسی ظاهر شوند و کشف آن ها اولین بار به سال ۱۹۶۵ باز می گردد! کرونا ویروس ها به طور طبیعی در پستانداران و پرندگان شیوع پیدا می کنند، اما تا امروز هفت نوع کرونا ویروس انسانی هم شناسایی شده اند. کرونا در طول تاریخ صرفاً یک بیماری بدنام نبوده است. برای ماشین بازها، کرونا یادآور خاطراتی خوش از اتومبیلی دوست داشتنی است که سال ها توسط کمپانی «تویوتا» به بازار عرضه می شد. پای کرونا، در برخی نسل هایش، به ایران هم باز شد و نزد مردم به عنوان خودرویی بادوام و کم استهلاک به یادگار ماند. در تب و تاب شیوع بیماری کرونا تصمیم گرفتیم نگاهی بیاندازیم به «تویوتا کرونا» تا فارغ از بدنامی این روزهای ویروس هم‌نام آن، شما را با تاریخچه این خودروی خاطره انگیز بیش تر آشنا کنیم.

شجره نامه کرونا

کرونا سدانی اقتصادی بود که از ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۱ روی خط تولید تویوتا قرار داشت. نام “Corona” در حقیقت برگردان لاتین واژه “Crown” به معنای تاج پادشاهی است. البته تویوتا محصول دیگری هم به نام Crown دارد که در قالب یک سدان لوکس، همچنان در نسل های جدید از سوی این شرکت به تولید می رسد. اما کرونا در بسیاری از کشورها، از اولین محصولات صادراتی تویوتا بود که به موازات مدل کوچک تر «کرولا» عرضه می شد. کرونا همواره یکی از پرفروش ترین محصولات تویوتا به حساب می آمد و در بازار های مختلف، مشتریان زیادی داشت. کرونا در برخی از بازارهای آسیایی و در بازار اروپا، با نام «کارینا» به فروش می رسید.

نسل اول

نسل اول کرونا در فاصله سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۰ به تولید رسید. یک خودروی صندوق دار جمع و جور که حداکثر تا ۱۰۵ کیلومتر بر ساعت سرعت می گرفت و با کد T10 شناخته می شد. این خودرو در طول دوران تولید، یک فیس لیفت را هم تجربه کرد که در آن، جلوپنجره استیل خودرو، کاپوت، دستگیره درها و چراغ ها از نو طراحی شدند و صندلی های عقب هم به شکلی تغییر کردند که ظرفیت نشستن ۳ سرنشین بالغ را داشته باشند. جالب این که چراغ های عقب کرونا نسل یک به طرز عجیبی شبیه به سدان ۱۹۴۹ فورد از آب درآمده بودند! نسل اول کرونا به شکلی گسترده در ناوگان تاکسیرانی ژاپن هم مورد استفاده قرار گرفت. از ویژگی های جالب توجه این خودرو، شاسی مونوکوک و سیستم تعلیق مستقل در جلو بود که در این سیستم از بازوهای دوجناغی استفاده شده است. تویوتا با شاسی مونوکوک قادر شد وزن نهایی کرونا را به زیر ۱۰۰۰ کیلوگرم برساند. پیشرانه نصب‌شده بر روی کرونا T10 یک واحد ۹۹۷ سی سی بود که خروجی آن به ۴۵ اسب بخار قدرت در ۵۰۰۰ rpm می رسید. البته تویوتا در نسخه های مخصوص تاکسیرانی از پیشرانه ۹۱۰ سی سی استفاده می کرد.

نسل دوم

نسل دوم در سال ۱۹۶۰ معرفی شد و تا ۱۹۶۴ بر روی خط تولید دوام آورد. نسل دوم کرونا را با نام «تیارا» هم می شناسند. این خودرو در برهه ای حساس و استراتژیک معرفی شد. زمانی که نسل اول کراون، پرچم دار محصولات تویوتا، حضور موفقی را در بازار آمریکا تجربه نکرده بود. در این هنگام، کرونا همزمان با لندکروزر به بازار آمریکای شمالی معرفی شد، چرا که در آن زمان تقاضا برای خودروهای آفرودی همچون لندکروزر وجود داشت. طراحی کرونا T20 یادآور محصولی آمریکایی به نام «فورد تاندر برد» بود که در حد فاصل سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ به تولید می رسید. همچنین این نسل از کرونا ویژگی های فنی و پلت فرم خود را از محصول دیگری از تویوتا به نام «پابلیکا» به ارث برده بود. کرونا T20 در دهه ۱۹۶۰ پیشنهاد کوچک تر و ارزان تر تویوتا به مشتریانی بود که توانایی خرید کراون را نداشتند. این خودرو از پیشرانه ای به حجم ۱٫۰ لیتر و گیربکسی ۳ دنده برخوردار بود، در حالی که حداکثر سرعت آن هم به ۱۱۰ کیلومتر بر ساعت می رسید. تویوتا بعدها نسخه قدرتمندتری از کرونا را نیز تحت عنوان «سری R» به بازار فرستاد. این سری از پیشرانه ۱٫۵ لیتری تویوتا کراون بهره می برد. حتا بعدها یک پیشرانه ۱٫۹ لیتری هم به سبد موتورهای کرونا T20 اضافه شد. نکته جالب این بود که مشکلات شایع در کراون، در کرونا سری R به چشم نمی خورد، زیرا وزن سبک تر این محصول بازدهی پیشرانه را بهبود می بخشید. کرونا نسل دوم در برخی بازارها با کد T30 هم فروخته می شد. نسخه های استیشن و کانورتیبل از نسل دوم کرونا هم به شکلی محدود در برخی کشورها عرضه شدند.

نسل سوم

نسل سوم کرونا در ماه سپتامبر سال ۱۹۶۴ معرفی شد. درست یک ماه قبل از المپیک تابستانی ۱۹۶۴! این خودرو در نسخه های سدان، کوپه با سقف هاردتاپ، ون سه‌در، استیشن واگن پنج‌در و هاچ بک پنج‌در به بازار آمد. طراح سرشناس ایتالیایی، «باتیستا فارینا»، در طراحی این خودرو به مهندسان تویوتا کمک کرد. تبلیغات جهانی نسل سوم کرونا با تست پیمایش ۱۰۰,۰۰۰ کیلومتری آن و توانایی دست یابی به بیشینه سرعت ۱۴۰ کیلومتر بر ساعت انجام گرفت. نسل سوم کرونا یک سال پس از عرضه رقیب سنتی این خودرو، نیسان بلو برد، به بازار آمد. همان سال ها بود که کم کم زمزمه عرضه «کرولا» هم به گوش می رسید. از نوامبر ۱۹۶۶، کرولا به عنوان برادر کوچک تر و اقتصادی تر کرونا معرفی شد. اما نسل سوم کرونا در فضای کابین بزرگ تر از قبل شده بود و شتاب صفر تا ۱۰۰ خود را هم به ۱۵٫۰ ثانیه ارتقا داده بود. اغلب نسخه های نسل سوم (T40 و T50) از پیشرانه ای به حجم ۱,۱۹۸ سی سی بهره می گرفتند. بیشینه سرعت کرونای ۱٫۲ لیتری، ۱۱۰ کیلومتر بر ساعت بود. البته بعدها در بیش تر بازارها نسخه های قوی تر ۱٫۳۵ لیتری و ۱٫۵ لیتری جایگزین شدند. تویوتا در این نسل از کرونا، گیربکس اتوماتیک را هم در سبد انتخاب های مشتریانش قرار داد. موفقیت کرونای نسل سوم به حدی بود که فقط در سپتامبر ۱۹۶۷، از ۸۰,۰۰۰ خودرو فروخته‌شده توسط تویوتا، ۳۰,۰۰۰ دستگاه را خانواده مدل های مختلف کرونا تشکیل می دادند.

نسل چهارم

نسل چهارم کرونا با کد T80 در فوریه ۱۹۸۰ با یک بازطراحی کامل معرفی شد. کرونای نسل چهارم، بزرگ تر، راحت تر و قدرتمندتر شده بود. با این حال، همچنان کرونا بر روی محور اقتصادی بودن شکل گرفته بود. کرونای نسل چهارم در سه تریم ۱۵۰۰ استاندارد، ۱۶۰۰ DX و ۱۶۰۰ SL عرضه می شد. از ژانویه ۱۹۷۱ موتورهای ۲R و ۷R با سری ۱۲R و ۶R جایگزین شدند. در همان زمان، پیشرانه ۱٫۹ لیتری RT83 هم به خط تولید کرونا آمد. گیربکس های ۳ و ۴ دنده دستی برای این نسل در نظر گرفته شدند. همچنین گیربکس های ۲ و ۳ دنده اتوماتیک هم در فهرست انتخاب ها قرار گرفتند. اندکی بعد، جعبه دنده ۵ دنده دستی نیز بر روی مدل های اسپرت کرونا به عنوان یک آپشن عرضه شد. کرونا نسل چهارم در آگوست ۱۹۷۱ یک بازطراحی را به خود دید که عمده تغییرات آن در نمای جلو اعمال شده بود. همچنین تغییرات مکانیکی و الکتریکی هم در پیشرانه SOHC و سایر قطعات فنی کرونا ایجاد شد. پیشرانه های قابل نصب بر روی کرونا T80 بازه گسترده ای از موتورهای ۱٫۳۵، ۱٫۵ و ۱٫۶ لیتری تا ۱٫۷، ۱٫۹ و ۲٫۰ لیتری را در بر می گرفت. در این دوران، نسخه ای از کرونا با پرفورمنس قدرتمندتر با نام «کارینا» عرضه شد که بر روی پلت فرم «تویوتا سلیکا» طراحی شده بود. این محصول هم در سال ۱۹۷۰ به بازار آمد. لازم به ذکر است که با معرفی «هایلوکس»، در سال ۱۹۶۹، تولید نسخه پیکاپ کرونا دیگر مانند نسل های قبلی ادامه پیدا نکرد. در آگوست ۱۹۷۲ فیس لیفت کرونا با پیشرانه ۲٫۰ لیتری، تحت عنوان مدل های ۲۰۰۰SL و ۲۰۰۰SR، به بازار معرفی شد. دهه ۱۹۷۰ برای کرونا، بی شک، دوران درخشش در ایالات متحد آمریکا بود.

نسل پنجم

آگوست ۱۹۷۳ زمان مناسبی برای رونمایی از کرونای سری T100 بود. خودرویی که به پیروی از نسل های قبلی در مدل های سدان چهاردر، کوپه دودر، کوپه هاردتاپ و استیشن واگن به تولید رسید. عمده تغییرات ظاهری T100 در کشیدگی بیش تر کاپوت و بازطراحی جلوپنجره معنا می شد. هرچند چراغ های عقب هم نسبت به قبل بزرگ تر شده بودند. پیشرانه های قابل نصب، ۱٫۶، ۱٫۸ و ۲٫۰ لیتری SOHC بودند و در بازار آمریکا نسخه ۲٫۲ لیتری ۲۰R هم عرضه شد. سدان قدرتمند ۲۰۰۰GT و کوپه هاردتاپ با پیشرانه ۱۸R-G، محبوب ترین نسخه های کرونای نسل پنجم در ژاپن به حساب می آمدند که با همکاری «یاماها» طراحی شده بودند. جالب این که گیربکس های این نسل از کرونا توسط پورشه تأمین می شد! مدل دنده ای کرونا نسل پنجم از اولین مدل های این خودرو بود که توانایی رسیدن به سرعت ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت را داشت. مدل های مخصوص بازار آمریکا، سپرهای بلندتری داشتند تا استانداردهای ورود به جاده های این کشور را پاس کنند. نسل پنجم کرونا توانست در بازارهای صادراتی همچون آمریکا موفق تر از وطن خود ظاهر شود. اما همه چیز داشت برای کرونا خوب پیش می رفت که از سال ۱۹۷۶ با ظهور «هوندا آکورد» و در سال ۱۹۷۴ با عرضه «سوبارو DL» خواب خوش تویوتا بر هم زده شد. رقبای نوظهور کرونا دیفرانسیل جلو بودند، حال آن که کرونا هنوز به صورت دیفرانسیل عقب عرضه می شد. تویوتا چند سال بعد، به اجبار قوانین زیست محیطی جدید دولت ژاپن، تغییراتی در سیستم اگزوز کرونا به وجود آورد و در این نسل، مدل های گازسوز LPG هم برای استفاده در ناوگان تاکسیرانی معرفی شدند.

نسل ششم

در تابستان ۱۹۷۸ ششمین نسل از کرونا در ژاپن به نمایش درآمد. نسل ششم (T130) نیز همچنان استایل جعبه ای نسل های ماقبل خود را حفظ کرده بود. کرونای نسل ششم همچنان خودرویی موتورجلو و دیفرانسیل عقب به شمار می رفت که در انواع مدل های سدان چهاردر، کوپه دودر هاردتاپ، واگن چهاردر و اتاق جدید لیفت بک پنج‌در به بازار آمد. تمام مدل های این نسل از کرونا از سیستم تعلیق مستقل مک فرسون در جلو و چهار بازویی در عقب بهره می بردند. تنها نسخه واگن بود که، همچون کرولا و کریسیدا، از فنرهای ورقه ای استفاده می کرد. در تمام مدل های این نسل از کرونا ترمزهای جلو به طور استاندارد دیسکی شدند. ترمزهای دیسکی عقب هم فقط بر روی مدل های ۲۰۰۰GT و ۲۰۰۰SL قابل سفارش بود. باقی مدل ها از ترمزهای لقمه ای بهره می بردند. کرونا سری T130 با طیف گسترده ای از موتورها و جعبه دنده ها به تولید رسید. ۱٫۶ و ۲٫۰ لیتری بنزینی رایج ترین موتورهای کرونای نسل ششم بودند. از سال ۱۹۸۱ پیشرانه ۱٫۸ لیتری جدیدی با نسخه ۱٫۶ لیتری جایگزین شد. مدل های عرضه‌شده در آمریکای شمالی از موتور ۲٫۲ لیتری معروف به ۲۰R برخوردار بودند. نکته حائز اهمیت درباره موتور ۱٫۸ لیتری، سیستم الکترونیکی تزریق سوخت آن بود که کاهش آلایندگی را در پی داشت. در ژاپن، پیشرانه ۲٫۰ لیتری بر روی کرونا نصب شد که ۱۳۵ اسب بخار قدرت ارائه می کرد و تحت عنوان نسخه ۲۰۰۰GT به فروش می رسید. شاید بد نباشد بدانید T130 آخرین نسل کرونا بود که در بازار آمریکا عرضه شد.

نسل هفتم

نسل هفتم کرونا با کد T140 طولانی ترین عمر را در میان تمام نسل های این خودرو داشت، به گونه ای که از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷ در بازار فروش دوام آورد. این خودرو حتا پس از معرفی نسل هشتم کرونا (T150) هم توسط شاخه استرالیایی تویوتا به تولید می رسید. کرونا T140 خودرویی بود که در نسخه های دیزل و LPG به بازار آمد و حتا برای مدل های مخصوص تاکسیرانی یک اتاق با سقف بلندتر از آن هم طراحی شد که اتفاقاً در هنگ کنگ، ماکائو و سنگاپور، طرف داران بسیاری پیدا کرد. T140 به بسیاری از کشورهایی که هنوز T130 در آن جا محبوبیت داشت صادر نشد، زیرا بسیاری از واردکنندگان این کشورها ترجیح می دادند به جای واردات T140 تا زمان معرفی نسخه دیفرانسیل جلو T150 منتظر بمانند. همزمان با عرضه نسل هفتم کرونا، تویوتا تصمیم به تغییر پلت فرم کارینا گرفت. بدین شکل که پلت فرم کارینا از سلیکا به کرونا منتقل شد! نسل هفتم کرونا چندان در اروپا خوش ندرخشید. دلیل اصلی این موضوع وجود مدل جمع و جورتر کارینا و انتظار خریداران برای عرضه مدل دیفرانسیل جلو T150 بود. از سال ۱۹۸۳ به بعد، کرونا برای بازار ژاپن فقط در نسخه استیشن واگن و با موتورهای ۱٫۵، ۱٫۶ و ۱٫۷ لیتری بنزینی عرضه شد. البته پیشرانه ۱٫۸ لیتری دیزلی هم در فهرست انتخاب های ژاپنی ها قرار داشت. پیشرانه های بنزینی کرونا T140 با جعبه دنده های ۴ دنده دستی و ۳ دنده اتوماتیک کوپل می شدند و بر روی نسخه دیزل هم جعبه دنده ۵ دنده دستی قرار می گرفت. برخی مدل های استیشن واگن کرونا T140، پنج‌در بودند، اما صندلی های عقب را نداشتند و به عنوان ون شخصی مورد استفاده قرار می گرفتند. کروناهای دیفرانسیل جلو با کد T150 معرفی شدند. این سری تحت عنوان «کرونا FF» هم شناخته می شد.

نسل هشتم

نسل هشتم کرونا (T170)، به موازات کارینا، افزایش اندازه را تجربه کرد. به دلیل قوانین مالیاتی ژاپن، فاصله ابعادی این دو محصول در دهه ۱۹۸۰ کاهش یافت و تا ۱۹۹۰ تقریباً هم‌اندازه با یکدیگر شدند. کرونا کوپه، با کد T160، برخلاف مدل های سدان، تغییر نسل را به خود ندید و با همان شکل و شمایل سابق تولید شد. تا این که در سال ۱۹۹۳ «تویوتا کارن» به عنوان جانشین کرونا کوپه به نمایش درآمد. نسل هشتم کرونا آخرین نسل این خودرو بود که در نسخه GT به مشتریان ژاپنی فروخته می شد. کرونا GT در نسل هشتم به تکنولوژی سیستم تعلیق فعال مجهز بود که آن را به اختصار TEMS می نامیدند. نسخه لیفت بک پنج‌در از کرونا T170 هم تحت عنوان «کرونا SF» در آن سال ها عرضه می شد. مدل های پنج‌در کرونا T170 در اروپا، محبوبیت بیش تری داشتند. شاید گیچ کننده به نظر بیاید، اما اروپایی ها این مدل ها را به اسم «کارینا ۲» می شناختند! در همان ماه مه ۱۹۹۰، به مناسبت تولید ۱۰ میلیون دستگاه کرونا، یک نسخه ویژه از آن تحت عنوان “Super Roomy” معرفی شد که فاصله محوری آن ۲۱۰ میلی متر بلندتر از مدل های عادی بود. تیراژ تولید این مدل به ۵۰۰ دستگاه محدود شد. در سال های پایانی عمر نسل هشتم، سری جدیدی از کرونا با کد T180 معرفی شد که در اکثر بازارها آن را تحت عنوان «کرونا ExiV» می شناختند. این لقب از ترکیب Extra impressive ساخته شده بود. کرونا ExiV در پی موفقیت کرونا کوپه به بازار آمد. درواقع باید ExiV را نسخه کوپه چهاردر از کرونا بدانیم. شاسی این مدل به طور کامل با سلیکا مشترک بود.

نسل نهم

نهمین نسل کرونا در مارس ۱۹۹۲ متولد شد. کرونای جدید در نمایشگاه ژنو هم به نمایش در آمد. این نسل از کرونا با نام «کارینا E» هم شناخته می شد و به عنوان جایگزینی برای کارینا ۲ به بازار آمد. کارینا E برای عرضه در اروپا در کارخانه برناستون تویوتا، در انگلستان، به تولید می رسید. اما باقی مدل ها در تسوتسومی ژاپن تولید می شدند. از سه ماهه سوم ۱۹۹۲ کرونا نسل نهم (T190) وارد بازار اروپا شد. بازطراحی این نسل از کرونا افزایش اندازه و ابعاد آن را در پی داشت. طراحی این نسل، نسبت به سایر طرح های دهه نودی، مدرن تر به نظر می رسید و خطوط منحنی بیش تری در آن به چشم می خوردند. نسخه پنج‌در لیفت بک این خودرو همچنان تحت عنوان «کرونا SF» در بازار ژاپن به فروش می رسید. در حالی که نسخه استیشن واگن از سال ۱۹۹۳ در خط تولیدی جداگانه تولید و این بار با نام جدید «تویوتا کالدینا» عرضه شد. T190 تقریباً آخرین نسل کرونا در بسیاری از بازارهای صادراتی تویوتا بود. این خودرو در بازار اندونزی با نام «تویوتا ابسولوت» و در فیلیپین، تایوان و تایلند با نام جدید «تویوتا اکسیور» به فروش رسید. در بازار اروپا کارینا E با دو تریم XL و GL فروخته می شد، اما در انگلستان کرونا را با تیپ های Xi، Xli، Sli، Gli، Gti و Executive می شناختند. تیپ های نام برده از کرونا با انواع پیشرانه های ۱٫۶، ۱٫۸ و ۲٫۰ لیتری در حدفاصل سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ در بریتانیا به دست خریداران رسیدند. نسخه های دیزل هم با موتور ۲٫۰ لیتری، تحت تریم های XLD و GLD، عرضه می شدند. از سال ۱۹۹۶، تریم های جدید S، GS، CD و CDX با تریم های قبلی جایگزین شدند. تمام تریم های نام برده در اتاق های سدان چهاردر، هاچ بک پنج‌در و استیشن پنج‌در قابل خریداری بودند. تولید نسل نهم در سال ۱۹۹۵ در ژاپن متوقف شد، اما در اروپا و جنوب شرق آسیا تا سال ۱۹۹۷ هم به تولید می رسید. سرانجام تویوتا، برای بازار اروپا، مدل «آونسیس» را جانشین کرونا کرد.

نسل دهم

در نهایت، قطار کرونا در سال ۲۰۰۱، با توقف تولید نسل دهم، به ایستگاه پایانی رسید. اما سر و کله نسل دهم از کجا پیدا شد؟ تویوتا این خودرو را در سال ۱۹۹۶ در ژاپن رونمایی کرد. تویوتا اندکی بعد یک فیس لیفت دیگر از آن را هم با نام جدید «پریمیو» معرفی کرد. پریمیو همان خودرویی بود که بعدها جای خود را به «تویوتا آلیون» داد. تویوتا آلیون را هم که احتمالاً باید بشناسید! همان خودرویی که «زوتی Z300» یا «سایپا آریو» براساس پلت فرم آن ساخته شده و به عبارت دیگر، از روی آن کپی برداری شده است! کرونا پریمیو (با کد T210) در مدل های پریمیو استاندارد، پریمیو E و پریمیو G عرضه می شد. پیشرانه های ۴ سیلندر قابل انتخاب بر روی این خودروها، ۱٫۶، ۱٫۸ و ۲٫۰ لیتری تنفس طبیعی بودند. برای دوست داران دیزل هم پیشرانه ۲٫۰ لیتری ۲C-T معرفی شد که بعدها جای خود را به پیشرانه ۲٫۲ لیتری ۳C-T داد. کرونا پریمیو، آخرین محصول از تویوتا بود که واژه «کرونا» را در نام خود داشت. نسخه مجهز به گیربکس اتوماتیک کرونا پریمیو هم در همان سال ها عرضه شد. این خودرو یک سیستم الکترونیکی انتخاب حالت تعویض دنده داشت که سه حالت مختلف را در اختیار راننده قرار می داد. در همان دوران حیات کرونا پریمیو، نسخه استیشن آن نیز با نام «کالدینا»، بر روی همان پلت فرم، به تولید می رسید. کالدینا درواقع نسخه ژاپنی‌شده آونسیس بود. آونسیس هم که در بازار اروپا با کرونا نسل نهم با همان کارینا E جایگزین شده بود. از ویژگی های قابل توجه در نسل دوم کالدینا، امکان سفارش آن با سیستم چهار چرخ محرک (۴WD) را می شود نام برد. کالدیناهای مجهز به سیستم ۴WD تحت عنوان “Active Sports GT” شناخته می شدند. قوی ترین نسخه از این خودرو هم تریم GT-T بود که از موتور توربو شارژ ۲۶۵ اسب بخاری و سیستم چهار چرخ محرک مشابه با تویوتا سلیکا استفاده می کرد. GT-T اولین کرونایی بود که با سیستم کنترل پایداری عرضه می شد. تولید کالدینا (نسل دوم کرونا استیشن) هم در سال ۲۰۰۲ متوقف شد و کرونا برای همیشه با صنعت خودروسازی خداحافظی کرد.

سپهر عظیمی
پایگاه خبری اسب بخار