پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

10 مدل جذاب در کلکسیون خودروهای مستر بین

از کلاسیک ترین خودروها تا خودروهای سوپر اسپرت و هر مدل دیگری که در بین آن ها قرار می‌گیرد؛ در ادامه، قصد داریم خودروهایی را که در گاراژ روآن اتکینسون بازیگر نقش محبوب مستر بین قرار دارند معرفی کنیم.

روآن اتکینسون (Rowan Atkinson) یک علاقه‌مند واقعی به دنیای خودروهاست، اتکینسون به دلیل رانندگی با یک مینی کوپر در نقش مستر بین بسیار مشهور است. همچنین اتکینسون اغلب در مسابقات فرمول ۱ به عنوان تماشاچی حضور دارد. در ادامه، ۱۰ خودروی محبوب را در گاراژ روآن اتکینسون با هم بررسی خواهیم کرد.

ب ام و ۳۲۸ Roadster مدل ۱۹۳۹

ب ام و ۳۲۸ رودستر که روآن اتکینسون از داشتن آن بسیار لذت می برد، یکی از مدل های محبوب در دهه ۱۹۳۰ بود. در سال ۱۹۳۷، این خودرو در مسابقاتی از جمله جایزه بزرگ بخارست و جایزه بزرگ GP des Frontieres پیروزی‌هایی کسب کرد. در سال ۱۹۳۸، ب ام و ۳۲۸ با دو پیروزی در نوربورگرینگ، موفقیت‌های بیش تری را به دست آورد.

گرچه به نظر می‌رسد توان خروجی موتور این خودرو در قرن بیست و یکم کم باشد، اما در آن زمان، ۸۰ اسب بخار، قدرت قابل توجهی بود. علاوه بر این، به لطف ساختار آلومینیومی خود، خودرو بسیار سبک بود. با رانندگی والتر بائومر و هوشکه فون هانشتاین، ب ام و ۳۲۸ در مسابقات میله میلیا سال ۱۹۳۹ قهرمان شد، اما شروع جنگ جهانی دوم پایانی بر قهرمانی های ب ام و ۳۲۸ بود. با این حال، تأثیر بزرگی که این خودرو در دنیای مسابقات داشت، به حدی است که به عنوان یک افسانه اتومبیلی محسوب می‌شود.

لانچیا Thema ۸.۳۲ مدل ۱۹۸۹

لانچیا تما ۸.۳۲ یکی از بهترین خودروهای تولیدشده این کمپانی است، که ظاهر آن هیچ وقت نشان نمی دهد که یک موتور V-۸ فراری در زیر کاپوت آن قرار گرفته است. در کل، لانچیا تما ۸.۳۲ برای خرید و مصرف روزانه مدل منطقی و پرفروشی نبود، این خودرو گران‌تر از بیش تر رقبای خود بود و موتور فراری کم‌توان آن نمی‌توانست با خودروهایی مانند ب ام و M5 رقابت کند. با این حال، حضور لانچیا در مسابقات رالی باعث شد توجه بسیاری از مردم به آن جلب شود.

برای کنترل قدرت موتور V-۸، تما ۸.۳۲ از سخت‌افزارهایی استفاده می‌کرد که در نسخه استاندارد این مدل وجود نداشت. به عنوان مثال، این خودرو دارای سیستم تعلیق بازطراحی‌شده و یک گیربکس پنج سرعت بهبودیافته بود.

هوندا NSX مدل ۲۰۰۲

در سال ۲۰۰۲، هوندا طراحی NSX را بازنگری کرد تا بتواند با رقبای برجسته اروپایی خود رقابت کند. سازنده ژاپنی سیستم تعلیق خودرو را تغییر داد، چراغ‌های جلویی را با لامپ‌های ثابت HID جایگزین کرد. این تغییرات باعث شد هوندا NSX سرعت بیش تری داشته باشد. با این حال، بهبود عملکرد موجب بهبود فروش این خودرو نشد.

هوندا نسخه اصلی NSX را همراه با راننده معروف فرمول ۱، آیرتون سنا، توسعه داد، اما با این اقدامات، سه سال پس از فروش نه چندان خوب این مدل، هوندا تولید این خودرو را متوقف کرد.

استون مارتین V-۸ Vantage مدل ۱۹۷۷

در سال ۱۹۷۷، V-8 Vantage بیش تر شبیه یک خودروی ماسل کار بود تا یک مدل لوکس بریتانیایی، اما استون مارتین آن را به عنوان یک مدل گرند تور معرفی کرده بود. با این حال، V-۸ Vantage بسیار سریع بود، V-۸ Vantage حداکثر سرعتی در حدود ۲۷۵ کیلومتر بر ساعت داشت.

روآن اتکینسون در سال ۱۹۸۴ ونتیج خود را، که رنگ بنفش بادنجانی داشت، خریداری کرد و به عنوان سومین نفری که این خودرو را خریداری کرده است، در جهان شناخته می شود. مستر بین خودرو خود را با فرمان سمت چپ خریداری کرد و بعد از مدتی، آن را به فرمان سمت راست تبدیل کرد. چند سال پس از آن که روآن اتکینسون به یک بازیگر معروف در بریتانیا تبدیل شد، زمان هایی که قصد تفریح داشت، با خودرو استون مارتین ونتیج اوقات فراغت خود را می گذراند.

مک لارن F1 مدل ۱۹۹۷

روآن اتکینسون بخشی از درآمد خود از فیلم موفق Bean را برای خرید یک مک لارن F1 استفاده کرد. در آن زمان، این خودروی سوپراسپرت سریع ترین خودروی جهان بود و هنوز هم سریع ترین خودروی بدون توربوشارژ تولید شده است. با حداکثر سرعت ۳۹۰ کیلومتر بر ساعت، مک لارن F1، که توسط گوردون موری طراحی شده بود، باعث شد روآن اتکینسون به دلیل سرعت زیاد آن به این مدل علاقه مند شود. با داشتن موتور ۱۲ سیلندر با ظرفیت ۶.۱ لیتر، به قدری حرارت موتور بالا بود که طراحان مجبور شدند محفظه موتور را با طلایی که حرارت را بازتاب می داد پوشش دهند. مک لارن F1 یکی از سریع ترین خودروهای جهان بر روی جاده است.

F1 دو بار برای روآن اتکینسون حادثه آفرید و او نتوانست سرعت بالای این خودرو را کنترل کند. هزینه‌های تعمیرات پس از تصادف دوم او حدود یک میلیون پوند برای شرکت بیمه هزینه ایجاد کرد. در نهایت، روآن اتکینسون McLaren F1 را به قیمت هشت میلیون پوند فروخت، که این قیمت حدود هفت میلیون پوند بیش تر از قیمت خرید این خودرو بود.

جگوار MK7

جگوار MK7 را به عنوان یک جایگزین لوکس و ارزان‌تر برای بنتلی یا رولزرویس معرفی کرد. این خودرو دارای ویژگی‌های لوکس بود، بدنه بزرگ و گرد با فراوانی کروم و کابینی از جنس چوب و چرم که به یک موتور با قدرت ۱۶۰ اسب بخار مجهز شده بود. هر چند به عنوان یک خودروی لوکس ساخته شده بود، اما MK7 سابقه حضور در مسابقات را داشت، مانند استرلینگ موس و مایک هاتورن که از MK7 در مسابقات تورینگ کار استفاده می‌کردند.

روآن اتکینسون اصولاً MK7 را برای رانندگی در پیست خریداری کرده بود. مستر بین با این خودرو در مسابقه Sopwith Cup در گودوود در آوریل ۲۰۲۲ اولین مقام قهرمانی خود را به دست آورد. در مصاحبه پس از مسابقه، اتکینسون گفت که فکر می‌کند اگر مسابقه بیش تری طول می‌کشید، می‌توانست به رتبه دوم برسد. همچنین در سال ۲۰۰۹، MK7 در حین بازگشت روآن و همسرش از یک دیدار در لندن، آتش گرفت.

فورد Falcon Sprint مدل ۱۹۶۴

فورد Sprint با سیستم تعلیق خشک و اسپرت، سیستم اگزوز با صدای گوش‌نواز و یک موتور V-۸ معرفی شد، اما Sprint قبل از فورد موستانگ عرضه شد و به دلیل این که موستانگ آپشن های سفارشی Sprint را به صورت استاندارد داشت، نتوانست مانند موستانگ در بازارِ فروش موفق باشد.

روآن اتکینسون، فالکون اسپرینت را به دلیل ویژگی‌های مسابقه‌ای که داشت خریداری کرد. او خودرو را به گونه‌ای تغییر داد که مطابق با استانداردهای مسابقات FIA باشد و در چندین دور در این مسابقات شرکت کرد. اتکینسون با این خودرو در یک مسابقه در سال ۲۰۱۴ تصادف کرد، او با سرعت بالا به دو خودرویی که در جلوی او به یکدیگر برخورد کرده بودند، برخورد کرد. روآن از این حادثه جان سالم به در برد و خودرو او آسیب کمی دید.

رولزرویس Phantom Drophead مدل ۲۰۱۱

فانتوم دراپ‌هد متعلق به روآن اتکینسون بسیار سفارشی تولید شده بود، یک موتور V-۱۶ با ظرفیت ۹.۰ لیتر زیر کاپوت بزرگ این خودرو قرار داشت. اتکینسون از رولزرویس خواست یک موتور قدرتمندتر نسبت به نسخه استاندارد در فانتوم برای فیلم Johnny English Reborn نصب کند. رولزرویس این موتور را در همین راستا با نام 100EX توسعه داد.

با این حال، موتور V-۱۶ هرگز به تولید انبوه نرسید و فقط به صورت اختصاصی بر روی رولزرویس مستر بین نصب شد، همچنین رولزرویس اطلاعات و مشخصات فنی این پیشرانه حجیم را هیچ وقت منتشر نکرد.

لندرور Defender Heritage

روآن اتکینسون یکی از ۴۰۰ نفری بود که لندرور دیفندر هریتیج، که به عنوان یادبود نسخه اصلی این خودرو ساخته شده بود، خریداری کرد. این خودرو دارای موتور دیزل توربوشارژ با قدرت ۱۲۰ اسب بخار بود و سرعت آن نیز چندان بالا نبود و حداکثر سرعت آن ۱۴۵ کیلومتر بر ساعت بود. با این حال، مشابه سایر دیفندرها، این خودرو تقریباً هر جا که می‌خواست، قادر به حرکت بود. مستر بین تنها ۴ هزار کیلومتر با این خودرو رانندگی کرد و سپس آن را در حراجی به فروش گذاشت.

استون مارتین V-۸ Zagato مدل ۱۹۳۹

روآن اتکینسون مبلغ زیادی پرداخت کرد تا یکی از ۵۲ دستگاه کوپه زاگاتو استون مارتین را خریداری کند. سپس، وی به استون مارتین ورکس (بخش خودروهای کلاسیک استون مارتین) پول پرداخت تا زاگاتو را به یک خودرو مسابقه‌ای تبدیل کنند. بخش خودروهای کلاسیک استون مارتین، موتور را تنظیم کرد و قدرت خروجی آن را به ۴۸۲ اسب بخار و ۵۶۰ نیوتن متر گشتاور افزایش داد. همچنین قطعات سبک و پنجره‌های سبکی را نصب کردند که باعث کاهش وزن خودرو شد. روآن اتکینسون در یک مسابقه در سال ۲۰۰۱ با زاگاتو تصادف کرد. او ده سال از این خودرو استفاده کرد و سپس آن را به فروش گذاشت.