پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

پنج مدل از عجیب ترین خودروهای مفهومی تویوتا

تویوتا در سال گذشته به عنوان بزرگ‌ترین سازنده خودرو در جهان، بیش از ۸.۵ میلیون دستگاه خودروی تولید کرد. مدل‌های عملی مانند کمری (RAV4)، کرولا و هایلوکس (Hilux) در میان ۱۰ مدل پرفروش جهانی قرار گرفتند و توانستند سابقه تویوتا به عنوان سازنده خودروهای قابل اعتماد، اقتصادی و عملی را برای استفاده روزمره حفظ کنند. با شروع ماجراجویی تویوتا در سال ۱۹۳۶ با تولید مدل AA، این شرکت توانسته است از آن زمان تا به امروز محصولاتی با طراحی‌های بی‌نظیر را به بازار عرضه کند.

در میان مدل‌های مختلف تویوتا، طراحی‌های مفهومی این برند همواره بسیار مهم بوده‌اند. برخی از این خودروهای مفهومی تویوتا بر پایه سوخت‌های پاک عمل می‌کردند و برخی دیگر ویژگی‌های نوآورانه و خلاقانه را به مدل‌های معمولی تویوتا اضافه می‌کردند تا کاربردهای آن‌ها را گسترش دهند یا محبوبیت بیش‌تری را به آن‌ها ببخشند. همچنین، در بین خودروهای مفهومی تویوتا می‌توان خودروهای عجیب و غریب با طراحی‌های بسیار خارق‌العاده را پیدا کرد که ظاهر آن‌ها برای مدت‌ها در ذهن بیننده جا می‌ماند.

تویوتا CS&S

تویوتا در سال ۱۹۹۷ پریوس را در ژاپن و سپس در سال ۲۰۰۰ در آمریکای شمالی معرفی کرد و پریوس بازطراحی شده مدل ۲۰۲۳ نمایانگر تکامل ۲۵ ساله تویوتا در فناوری هیبریدی است. در سال ۲۰۰۳، هنگامی که خودروهای هیبریدی هنوز جدید بودند، تویوتا خودروی مفهومی CS&S را در نمایشگاه اتومبیل فرانکفورت معرفی کرد. CS&S یک خودروی رودستر هیبرید بود که دارای موتور بنزینی ۱.۵ لیتری در محور عقب و یک موتور الکتریکی برای محور جلو بود.

در کنار موتور هیبریدی، بارزترین ویژگی مورد توجه درباره طراحی عجیب و غریب خودرو CS&S این بود که بیش‌تر شبیه یک فضاپیما بود تا یک خودرو! علاوه بر این، در آن زمان، CS&S از برخی فناوری‌های پیشرفته اما غیرضروری مانند سیستم کنترل هولوگرافیک برای کنسول جلو و سیستم کنترل هوای هوشمند استفاده می‌کرد. صندلی‌های این خودرو نیز شبیه به صندلی‌های یک شاتل فضایی بودند و امکان خم شدن روی فرمان را داشتند. تویوتا همچنین در آن زمان اعلام کرده بود که خودروی مفهومی و عجیب و غریبش قادر به اتصال دائمی به اینترنت خواهد بود. بدین ترتیب، CS&S می‌توانست در کنار تمامی ویژگی‌های ذکرشده، یکی از اولین خودروهای تجاری با اتصال دائم به شبکه وب باشد.

با وجود پتانسیل‌های شگفت‌انگیزی که خودروی CS&S داشت، طراحی فضایی آن و ویژگی‌های نامناسب آن باعث شدند که این خودرو از ابتدا به یک محصول شکست خورده تبدیل شود! بنابراین، عرضه این خودرو می‌توانست یک شکست تجاری و فناوری برای تویوتا باشد.

تویوتا PM Concept

یک طراحی عجیب و غریب دیگر از تویوتا که در سال ۲۰۰۳ از مرحله طراحی اولیه فراتر رفت، کانسپت PM که مخفف Personal Mobility بود؛ این خودروی عجیب و غریب با یک صندلی تک نفره در نمایشگاه اتومبیل توکیو در همان سال به نمایش گذاشته شد. این خودرو دارای بخشی شبیه به یک تخم مرغ برای نشستن راننده بود که از چهار گوشه آن به صورت جداگانه چرخ ها به بدنه متصل شده بودند، که می توانستند براساس سرعت و شرایط تغییر ارتفاع و زاویه بدهند.

چراغ‌های جلوی خودروی PM دارای ظاهری مشابه آنتن بودند و قابلیت چرخش مستقل از یکدیگر را داشتند. همچنین، PM از یک موتور الکتریکی استفاده می‌کرد که روی چرخ عقب خودرو قرار داشت و توسط یک سیستم یکپارچه کنترل می‌شد که وظیفه فرمان‌رانی، شتاب‌دهی و ترمز را بر عهده داشت. علاوه بر این، PM همچنین از یک صفحه نمایش هولوگرافیک استفاده می‌کرد.

یکی دیگر از ویژگی‌های جذاب و آینده‌نگرانه خودروی مفهومی عجیب تویوتا، سیستم هدایت و کنترل کامپیوتری آن بود. به گفته تویوتا، این سیستم قادر بود با خودروهای اطراف ارتباط برقرار کرده و همچنین مدل های دیگر PMها را شناسایی کند و با آن‌ها هماهنگی داشته باشد. تویوتا اعلام کرده بود که رانندگان می‌توانند از طریق سیستم ارتباطی کامپیوتری در خودرو، با رانندگان دیگر خودروهای PM که در نزدیکی آن‌ها هستند، فعالیت‌های مشترک انجام دهند. با این حال، این خودرو هرگز به بازار عرضه نشد.

تویوتا FJ Bruiser

طرف‌داران افراطی برند ممکن است نظرات و عقایدی درباره نام‌گذاری خودروی FJ Cruiser داشته باشند، اما مهم است به خاطر داشته باشیم که نام‌گذاری خودروها معمولاً براساس استراتژی‌های بازاریابی و تجاری انجام می‌شود و هدف آن ترویج و تبلیغ خودرو و جذب مشتریان است. بنابراین، نام‌گذاری یک خودرو نباید به عنوان یک خیانت در نظر گرفته شود و بیش‌تر به عنوان یک روش برای جذب مشتریان و ایجاد تفاوت با رقبا در بازار دنبال می‌شود. در نمایشگاه خودروی لاس وگاس، تویوتا، FJ Bruiser را معرفی کرد که دارای خطوط تیز یک FJ45 لندکروزر بود و پیشرانه آن نسخه سفارشی شده‌ای از موتور V8 بود.

سیستم انتقال قدرت خودروی تویوتا FJ Bruiser دارای دو حالت است: حالت دو چرخ متحرک و حالت چهار چرخ متحرک. هر دو حالت دارای چهار سرعت هستند و حداکثر سرعتی که می‌توان با این خودرو به آن دست یافت، ۲۶۵ کیلومتر بر ساعت است.

تویوتا Tundrasine

تویوتا یک نسخه از تاندرا را با طول بیش‌تر در نمایشگاه SEMA سال ۲۰۱۵ معرفی کرد. در حقیقت، تویوتا این خودرو را به نام تاندراسین (ترکیبی از کلمات تاندرا و لیموزین) معرفی کرده بود. تاندراسین یک خودروی بزرگ با هشت‌در با طراحی داخلی چرمی سفید بود که در ابتدا با نام Tundra CrewMax 1794 Edition 4×4 با موتور V8 با حجم ۵.۷ لیتر بود.

با این حال، یافتن مکانی برای پارک کردن این خودرو عملاً غیرممکن بود! همچنین، با افزایش قیمت سوخت در سال‌های اخیر، یک نگرانی عمده دیگر درباره این خودرو، وزن زیاد و مصرف بسیار بالای آن است. به طور خاص، میزان مصرف سوخت این خودرو برابر با ۱۵ لیتر در هر صد کیلومتر است که با استانداردهای روز، بسیار بالاست.

تویوتا Celica با قابلیت حمل قایق

تویوتا بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۶ بیش از چهار میلیون دستگاه از مدل سلیکا تولید کرد، از جمله یک نسخه بسیار عجیب براساس نسل هفتم این مدل، که مخصوص برای نمایشگاه خودروی توکیو سال ۱۹۹۹ تولید شد. سلیکا Cruising Deck صندلی‌های راحتی در بخش عقب همراه با یک پارتیشن شیشه‌ای داشت که می‌توانست بالا و پایین برود. مانند نسخه استاندارد آن دوره، پیشرانه آن چهار سیلندر با حجم ۱.۸ لیتر بود که ۱۸۷ اسب بخار تولید می‌کرد و توان خود را از طریق یک گیربکس دستی شش سرعته به چرخ‌های جلو انتقال می داد.

شخصی که روی صندلی عقب نشسته بود، می‌توانست به قسمت استراحت‌گاه سر، که در پشت تعبیه شده بودند و به طور مجاز به عنوان بال پشتی خودرو عمل می‌کردند، تکیه دهد. همچنین، مدل مفهومی سلیکا از قابلیت حمل یک قایق یا جت اسکی نیز در بخش عقب خودرو بهره می‌برد و یک تریلر اضافی با طراحی و رنگی مشابه با خودروی اصلی را برای رانندگان فراهم می‌کرد. این تریلر دارای یک مکانیزم ساده و سرراست بود که به راحتی قابل استفاده بود. با این حال، این مدل فقط به عنوان یک نمونه مفهومی برای نمایشگاه تولید شد و هیچ کس نتوانست آن را در نهایت خریداری کند.

دو مشکل اصلی که باعث شد این مدل به صورت انبوه تولید نشود، نگرانی‌های امنیتی در مورد سرنشینان عقب و ناتوانی خودرو در کشیدن بار سنگین با موتور دیفرانسیل جلو، که قدرت لازم آن را نداشت، بود.