پایگاه خبری اسب بخار
مرجع تخصصی اخبار و ویدیو خودرو

گزارش نمایشگاه خودروهای کلاسیک تهران؛ ضیافت کلاسیک ها در برج میلاد

موزه خودروهای تاریخی ایران به مناسبت شروع ماه رمضان، با همکاری گروهی از علاقه مندان به خودروهای کلاسیک و مالکان شخصی، نمایشگاهی متشکل از ۴۰ خودروی کلاسیک نفیس را از تاریخ ۱۷ اردیبهشت تا ۱۲ خرداد در برج میلاد تهران برگزار کرد.

این سومین برنامه موزه خودروهای تاریخی ایران، تحت حمایت بنیاد مستضعفین، پس از برگزاری تور سفر در زمان و همایش خودروهای عضلانی آمریکایی در سال ۱۳۹۸ بود. نمایشگاه در یکی از سالن‌ های بزرگ برج میلاد تهران برپا شده بود و شاهد نظم و آرامش مناسبی در طول برگزاری این ضیافت بودیم. هنگام ورود به سالن در سمت چپ خودروهای آلمانی کلاسیک و در سمت راست خودروهای آمریکایی، چشم نوازی می کردند. در دو هفته آغازین نمایشگاه، اولین خودرو در صف کلاسیک های آلمانی یک دستگاه مرسدس بنز ۱۹۰SL با رنگ مشکی بدنه و تودوزی قرمز رنگ بود که توجه بسیاری از علاقه مندان را به خود جلب می کرد.

پس از دو هفته، مرسدس جذاب با یک دستگاه پورشه ۹۱۱ مدل ۱۹۶۶ تعویض شد. ۹۱۱ جذاب با رنگ سفید خود جزو برترین خودروهای نمایشگاه بود. بخش خودروهای آمریکایی، با یک نمونه شورولت کوروت C2 استینگری مدل ۱۹۶۴ آغاز می‌ شد که یکی از زیباترین خودروهای این بخش محسوب می شد.

در کنار کوروت نسل دو نقره ای رنگ، کوروت نسل سوم قرمز رنگ حضور داشت تا شاهد دو نسل متفاوت مربوط به دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی از این خودرو باشیم. پس از کوروت های جذاب، نوبت به خودروهای مشهور فورد می رسید.

تنها نمونه از شلبی GT350 مدل ۱۹۶۹ در ایران به همراه فورد موستانگ مدل ۱۹۶۵، نماینده های کمپانی فورد در نمایشگاه بودند. در سمت دیگر نمایشگاه در کنار ۹۱۱، خودروی محبوب آلمانی بازها یعنی بنز ۲۸۰ SL (کد اتاق W113) مشهور به پاگودا قرار داشت.

این خودرو مدل سال ۱۹۷۱ بود و با رنگ نقرآبی خود در کنار مرسدس بنز ۴۵۰ SL مدل ۱۹۷۷ با موتور ۴.۵ لیتری و رنگی مشابه پاگودا قرار گرفته بود. پس از آن نوبت به سه خودروی دیگر از مرسدس بنز شامل ۲۲۰S (کد اتاق W111) مدل ۱۹۶۴، ۲۲۰ (کد اتاق W115) مدل ۱۹۶۹ و ۲۵۰S (کد اتاق W108) مدل ۱۹۶۷ می‌رسید.

در قسمت خودروهای آمریکایی، پس از تماشای مدل های کوروت و فورد، نوبت به خودروهای پلت فرم F-Body جنرال موتورز شامل شورولت کامارو و پونتیاک ترنزام می رسید. نماینده کامارو نسل یک، یک نمونه کاماروی قرمز رنگ مدل ۱۹۶۸ بود که در کنار کامارو نسل دوم بالدوین موشن مدل ۱۹۷۴ قرار گرفته بود.

این خودرو نزد طرف داران خودروهای آمریکایی در ایران بسیار محبوب است. دیگر نماینده نسل دوم شورولت کامارو، خودروی سفید و آبی مدل ۱۹۷۸ بود که در دو هفته اول در کنار پونتیاک ترنزام مدل ۱۹۷۷ زرد رنگ، و در دو هفته دوم در کنار ترنزام مدل ۱۹۷۹ طلایی رنگ قرار گرفته بود.

اما بدون شک یکی از جذاب ترین خودروهای نمایشگاه که توجه علاقه مندان به خودروهای کلاسیک را به خود جلب می نمود، دوج چارجر مدل ۱۹۶۹ بود. این خودرو با رنگ سبز تیره و طراحی عضلانی بدنه، بر جذابیت غرفه خودروهای آمریکایی افزوده بود که در ادامه بیش تر با آن آشنا خواهیم شد.

پس از تماشای نیمی از خودروهای غرفه آلمانی ها و آمریکایی ها، نوبت به خودروهای به نمایش درآمده توسط موزه خودروهای تاریخی ایران می رسید. موزه با شرکت ۱۰ خودرو، در نمایشگاه خودروهای کلاسیک برج میلاد تهران حضوری پررنگ داشت.

در قسمت خودروهای موزه، یک جگوار مارک ۱ نقره‌ ای رنگ شخصی هم حضور داشت که در شرایط بسیار ایده آلی بازسازی شده بود. قدیمی ترین خودروی به نمایش درآمده توسط موزه خودروهای تاریخی، فیات تیپو ۵۱۹ تولیدشده بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۷ بود. از ویژگی های جالب این خودرو می توان به پیشرانه ۶ سیلندر ۷۷ اسب بخاری، فرمان تلسکوپی و استفاده از چرم در سیستم تعلیق قسمت جلو اشاره کرد.

دومین خودروی قدیمی، اسکس تراپلن مدل ۱۹۳۲ بود. شرکت آمریکایی هادسن این خودرو را در دهه ۳۰ میلادی به عنوان یک مدل مقرون به صرفه و در عین حال قدرتمند معرفی کرد.

مرسدس بنز ۱۷۰S دیگر خودروی به نمایش در آمده توسط موزه خودروهای تاریخی بود. این خودرو در سال ۱۹۴۹ به عنوان مدلی لوکس و قدرتمند تر از ۱۷۰ معمولی، توسط مرسدس بنز معرفی شد. بعدها بنز ۱۷۰ S مورد توجه بسیاری از صاحبان کسب و کار و مدیران ارشد قرار گرفت.

در کنار بنز ۱۷۰، بنتلی مارک ۶ مدل ۱۹۴۸ قرار گرفته بود. دیگر خودروهای باقیمانده موزه خودروهای تاریخی، بدون شک از برترین خودروهای نمایشگاه محسوب می شدند. رولزرویس کرنیش مدل ۱۹۷۲ با پیشرانه ۸ سیلندر ۶.۸ لیتری و مرسدس بنز ۶۰۰ لیموزین معروف به پولمان، در کنار هم قرار گرفته بودند.

بنابر دیده های نگارنده، خودروی مرسدس بنز ۶۰۰ متعلق به گارد شاهنشاهی، برای عموم مردم از جذابیت قابل توجه ای برخوردار بود. مرسدس بنز ۶۰۰ با کد اتاق W100، توسط مرسدس بنز به عنوان یک خودروی لوکس اشرافی بین سال های ۱۹۶۳ تا ۱۹۸۱، در تعداد ۲۶۷۷ دستگاه تولید شد.

از این تعداد، ۵۹ دستگاه به عنوان مدل لندولت با سقف پارچه ای تولید شدند. مرسدس بنز دو نوع سقف پارچه ای را برای خودروهای ۶۰۰ درنظر گرفته بود که تنها ۹ دستگاه با سقف پارچه ای بلند تولید شدند که خودروی حاضر در موزه یکی از آن ۹ نمونه به شمار می رود.

یکی از این خودروها متعلق به «یوسیپ بروز تیتو» (رییس جمهور سابق یوگسلاوی) بود که در سال ۲۰۱۷ با قیمتی معادل ۲.۵ میلیون پوند در حراجی لندن فروخته شد. موزه خودروهای تاریخی ایران با بهره مندی از ۲۱ دستگاه خودروی مرسدس بنز ۶۰۰، بزرگ ترین ناوگان بنز ۶۰۰ لیموزین در جهان را در تملک دارد.

کارکرد این خودروها از ۸۰۰,۱ تا ۰۰۰,۳۰ کیلومتر ثبت شده و به غیر از نمونه موجود در نمایشگاه، دو نمونه دیگر با سقف پارچه ای کوتاه نیز موجود هستند. در آن سوی غرفه خودروهای موزه، دو خودروی ارزشمند پورشه و فراری حضور داشتند.

اولی پورشه ۹۱۱ توربو مدل ۱۹۷۵ بود که با کارکردی نزدیک به ۳ هزار کیلومتر، از نوترین نمونه های موجود در جهان محسوب می شود. در کنار ۹۱۱ دوست داشتنی، فراری ۳۶۵ GT4 BB قرار داشت. فراری تنها ۳ سال این خودرو را تولید کرد و در طی این مدت، ۳۸۷ نمونه از آن به بازار عرضه شد.

این خودرو از پیشرانه ۴.۴ لیتری ۱۲ سیلندر تخت با ۳۸۰ اسب بخار قدرت بهره می برد که در زمان خود جزو قدرتمندترین سوپراسپرت های دنیا محسوب می شد.

سرانجام نوبت به یکی از چشم نوازترین خودروهای نمایشگاه، یعنی بیتزارینی ۵۳۰۰ GT Strada می رسید. طراحی بدنه چشم نواز برتونه به همراه پیشرانه ۵.۳ قدرتمند شورولت کوروت، ترکیبی هنرمندانه از طراحی ایتالیایی و مهندسی آمریکایی را در این خودرو رقم می زند.

در ادامه با خودروی کم یاب بیزارینی بیش تر آشنا خواهیم شد. دیگر خودروی موزه خودروهای تاریخی، پنتر جی ۷۲ بود که اولین محصول شرکت پنتر وست ویند محسوب می شود. از این رودستر لوکس در جهان تنها ۳۶۸ نمونه تولید شده و از پیشرانه ۶ سیلندر جگوار بهره می برد.

در میانه های نمایشگاه، به قسمت جذابی می رسیدیم که با در نظر گرفتن بیزارینی، به پنج گانه ارزشمند تشبیه می شدند. دتوماسو پنترای بازسازی نشده، سیتروئن SM، جگوار E-Type، بیزارینی ۵۳۰۰ GT Strada و آلفارومئو ۲۰۰۰ GTV مجموعه ای دلچسب از خودروهای اروپایی ارزشمند را تشکیل داده بودند.

با گذشتن از این خودروها، به غرفه خودروهای ب ام و و فولکس واگن بیتل می رسیدیم. از خودروهای ب ام و حاضر در نمایشگاه می توان به مدل های ۲۰۰۲، E21 آلپینا و ۶۳۳ اشاره کرد. در کنار خودروهای ب ام و، مدل های مختلفی از فولکس واگن های بیتل با تنوع رنگ جالب حضور داشتند.

در آخر نوبت به خودروهای گلف GTI نسل اول، مینی ماینر، لانچیا بتا و پیکان تبدیل شده به مدل سینگر ووگه می رسید.

در ادامه برای علاقه مندانی که مایل هستند بیش تر درباره خودروهای خاص نمایشگاه بدانند، مختصر توضیحی از گلچین خودروها را ارائه خواهیم داد.

بیتزارینی ۵۳۰۰ GT Strada

پس از فارغ التحصیلی در رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه پیزا (Pisa) ایتالیا، «جیوتو بیتزارینی» به شرکت «آلفارومئو» پیوست. بیتزارینی در این شرکت رشد کرد و آهسته آهسته به درجات بالاتر رسید. بیتزارینی سپس به عنوان تست درایور به فراری پیوست و در توسعه خودروهای افسانه ای فراری از جمله ۲۵۰ GTO و تستاروسا نقش داشت.

چندی بعد، بیتزارینی از شرکت «فراری» جدا شد و با همکاری شرکت ISO، به سفارش یکی از دوستان خود، خودروی اسپرتی با نام آیزو ریولتا را تولید کرد (ISO Rivolta). پس از آن نوبت به ساخت آیزو گریفو A3/C (مدل مسابقه ای) و A3/L (مدل شهری) رسیده بود.

بیتزارینی چندی بعد این خودرو را با نام خود به عنوان مدل ۵۳۰۰ GT Strada به تولید رساند. ایزو گریفو A3/C در مسابقه لمان به سرعت ۳۰۵ کیلومتر بر ساعت رسید و در سال های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵، مقام قهرمانی کلاس خود را به دست آورد.

تعدادی نزدیک به ۷۰ دستگاه از بیتزارینی ۵۳۰۰ GT Strada با بدنه آلومینیومی و پیشرانه ۸ سیلندر شورولت کوروت ساخته شد. این خودرو بیش از ۳۷۰ اسب بخار قدرت تولید می کرد و از جعبه دنده ۴ دنده و زیربندی جداگانه با طبق جناغی و … بهره
می برد.

دتوماسو پنترا مدل ۱۹۷۳

شرکت ایتالیایی «دتوماسو» با همکاری کمپانی «فورد»، مدل پنترا را بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۲ تولید کرد. این خودرو از پیشرانه ۵.۸ لیتری فورد بهره می برد که در مدل های اولیه تا ۳۳۰ اسب بخار قدرت تولید می کرد.

نمونه موجود در نمایشگاه، پنترای مدل ۱۹۷۳ بود. در آن سال با کاهش تراکم پیشرانه، قدرت به ۲۶۶ اسب بخار کاهش پیدا کرده بود، اما این مسئله باعث نمی شد خللی بر قابلیت های فوق العاده این سوپراسپرت ایتالیایی – آمریکایی وارد شود.

پنترا GTS از جعبه دنده ۵ دنده ZF، سیستم تعلیق جداگانه با طبق های دوبل جناغی، ترمزهای دیسکی در چهار چرخ و فرمان رک اند پینیون بهره می برد.

سیتروئن SM مدل ۱۹۷۱

شرکت «سیتروئن» مدل SM را به عنوان خودرویی مدرن و نوآور در زمان خود، بین سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ تولید کرد. این خودرو در سال ۱۹۷۱ به عنوان خودروی سال مجله «موتورترند» انتخاب شد. بسیاری از کارشناسان خودرو در سال معرفی SM از عملکرد خارق العاده این خودرو شوکه شده بودند.

فرمان پذیری فوق العاده، راحتی کابین و ترمزگیری خارق العاده از جمله ویژگی های بارز SM بود. پیشرانه ۲.۷ لیتری ۶ سیلندر ساخت مازراتی در این خودرو، ۱۷۰ اسب بخار قدرت تولید می کرد. زیربندی هیدرو پنوماتیکی این خودرو هم در زمان معرفی، جزو پیشرفته ترین سیستم های تعلیق محسوب می شد.

پورشه ۹۱۱ توربو مدل ۱۹۷۵

«پورشه» در سال ۱۹۷۵ مدل جدیدی از ۹۱۱ با نام ۹۳۰ را معرفی کرد که امروز با نام ۹۱۱ توربو شناخته می شود.

پیشرانه ۳ لیتری هواخنک توربوشارژ این خودرو با بهره گیری از توربوشارژ KKK، با بوست PSI 11.5، بیش از ۲۶۰ اسب بخار قدرت تولید می کرد. گل گیرهای جلو و عقب این نمونه با تمامی ۹۱۱های تولید شده تا آن زمان متفاوت و به طور قابل توجه ای پهن تر بودند.

گل گیرهای پهن عقب فضای لازم برای قرارگیری رینگ های ۱۵ اینچی Fuchs با پهنای ۷ اینچ در جلو و ۸ اینچ در عقب را فراهم می کردند. بال عقب مشهور به whale-tail هم نیروی داون فورس بیش تری تولید می کرد و در خنک تر شدن پیشرانه تأثیر بسزایی داشت.

در قسمت جلویی خودرو یک بادشکن زیر سپر نصب شده بود تا پایداری خودرو به حداکثر برسد. در نتیجه این تغییرات، ۹۳۰ نه تنها سریع ترین خودروی تولیدی پورشه تا آن زمان نام گرفت، بلکه یکی از سریع ترین خودروهای تولیدی جهان نیز شناخته شد.

نمونه موجود در نمایشگاه در حالت استاندارد کارخانه قرار دارد و بسیار کم کارکرد است.

شورولت کوروت C2 استینگری مدل ۱۹۶۴

پس از موفقیت نسل اول کوروت، «شورولت» نسل دوم این خودرو را با طراحی متفاوت در سال ۱۹۶۳ معرفی کرد.

مدل ۶۳ با طراحی جذاب و شیشه های دو تکه در قسمت عقب معرفی شد. این طراحی برای سال ۱۹۶۴ تغییر کرد و به شیشه یک تکه تبدیل شد. طراحی چراغ های مخفی به کاررفته در این نسل، تا نسل ششم کوروت ادامه پیدا کرد.

با بهره گیری از شاسی جداگانه، قابلیت فرمان پذیری و سواری نسل دوم شورولت کوروت بهبود یافته بود. برای این خودرو در ابتدا پیشرانه ۳۲۷ کیوبیک اینچی با قدرت ۲۵۰، ۳۰۰ و ۳۴۰ اسب بخار در نظر گرفته شده بود.

بعد ها پیشرانه های ۳۹۶ و ۴۲۷ هم به انتخاب های این نسل اضافه شدند. طراحی جذاب عقربه ها و فرمان در کابین خودرو هم از دیگر نکات جالب توجه کوروت استینگری C2 بود.

خودروی حاضر در نمایشگاه در شرایط بسیار مطلوبی بازسازی شده و به حالت استاندارد خود بازگشته بود.

دوج چارجر مدل ۱۹۶۹

بدون شک «دوج چارجر» مدل ۱۹۶۹ موجود در نمایشگاه، یکی از خیره کننده ترین خودروها بود.

درست هنگامی که خودروهای پلت فرم F-Body «جنرال موتورز» را تماشا می کردید، ناگهان به خودرویی عضلانی با ابعادی جالب توجه بر می خوردید.

طراحی چراغ های مخفی و Coke Bottle بدنه، هر بیننده ای را به خود مجذوب می کرد. خودروی حاضر در نمایشگاه از پیشرانه ای بر پایه موتور ۴۲۶ همی بهره می برد، با این تفاوت که حجم آن به ۵۷۲ کیوبیک اینچ معادل ۹۲۰۰ سی سی رسیده و از انبوهی از قطعات افترمارکت بهره می برد.

در نتیجه تغییرات انجام گرفته، قدرت پیشرانه به بیش از ۷۷۰ اسب بخار رسیده است. زیربندی این خودرو، کامل به روز رسانی شده تا پایداری و فرمان پذیری ایده آل را در اختیار قرار دهد.

جگوار ای تایپ سری ۲ مدل ۱۹۶۸، آلفارومئو GT ولوچه مدل ۱۹۷۳، شلبی GT350 مدل ۱۹۶۹ و کامارو بالدوین موشن مدل ۱۹۷۴ از دیگر خودروهای قابل توجه و کم یاب نمایشگاه بودند. همان طور که در ابتدا بیان شد، این سومین برنامه موزه خودروهای تاریخی ایران بود و این سازمان تحت حمایت بنیاد مستضعفین، قصد دارد در آینده در جهت گسترش فرهنگ حفظ و نگهداری از خودروهای کلاسیک ایران، برنامه هایی شامل تور و نمایشگاه را برگزار کند.
در پایان از آقایان تورج حسینی، رییس موزه خودروهای تاریخی ایران و بابک شعبان بیگی برای همکاری با “اسب بخار” سپاس گزاریم.
پایگاه خبری اسب بخار
نویسنده: ارشیا شیخ الاسلامی
عکس ها:عرفان حمیدی

برج میلاد خودرو کلاسیک خودروهای کلاسیک خودروی کلاسیک